Moja siostra chwyciła nóż do ciasta na swoim baby shower, wycelowała nim w mój ciążowy brzuch i krzyknęła: „To mój dzień!”. Kiedy kazałam jej się uspokoić, warknęła: „Ukradłaś mi życie i moje dzieci”. Tylko się na nią gapiłam. To było dziewięć miesięcy temu. W zeszłym tygodniu policja znalazła w pełni umeblowany pokój dziecięcy w magazynie z imionami moich bliźniaków namalowanymi na ścianach.

Moja siostra chwyciła nóż do ciasta na swoim baby shower, wycelowała nim w mój ciążowy brzuch i krzyknęła: „To MÓJ dzień!”. Kiedy kazałam jej się uspokoić, warknęła: „Ukradłaś mi życie i moje dzieci”. To było dziewięć miesięcy temu. W zeszłym tygodniu policja znalazła w pełni umeblowany pokój dziecięcy w magazynie z imionami moich bliźniaków namalowanymi na ścianach.

Zaczęło się od zaproszenia. Moja siostra Melissa, złote dziecko rodziny, w końcu urodziła dziecko po latach starań. Przez całe moje życie była główną bohaterką. Podczas mojego pierwszego recitalu fortepianowego zemdlała w pierwszym rzędzie. W noc balu maturalnego – udawała atak serca. Każdy kamień milowy, który osiągnęłam, wiązał się z dramatycznym, przykuwającym uwagę występem. Jej baby shower był dla mnie okazją, żeby w końcu się odgryźć.

„Staramy się o dziecko” – szepnęłam do mojego męża, Daniela, ocierając się o niego, trzymając w dłoni zaproszenie.

„Naprawdę? Myślałem, że czekamy.”

„Nie. Próbujemy teraz.”

Matematyka była konkretna. Jej przyjęcie było za trzy miesiące. Miałam może trzy cykle, żeby termin się zgadzał. Pierwszy test był negatywny. Drugi znowu negatywny. W trzecim miesiącu leżałam w ciemnym pokoju z żelem na brzuchu, kiedy technik USG ucichł. „Gratulacje” – powiedziała w końcu. „Bliźnięta”. Zaśmiałam się. Naprawdę się zaśmiałam.

Przez kolejne kilka miesięcy byłam największą cheerleaderką Melissy, podkręcając ją na duchu przed tym, co uważała za swój wielki moment. Zaprojektowałam odliczanie na Instagramie. Zaprosiłam wszystkich znajomych, obiecując, że obdarują ją prezentami. Mój plan nabrał mocy, gdy opublikowała w internecie imię, które wybrała dla dziecka: Delphine Aurora. Imię, które zapisałam w pamiętniku, mając piętnaście lat, imię, którego nigdy nikomu nie powiedziałam. To go potwierdziło. Od lat przechadzała się po moim pokoju, po moim życiu.

W poranek jej przyjęcia, słodko się uśmiechnęłam, kręcąc jej włosy. „Gdyby tylko jedna z nas zaszła w ciążę” – westchnęła dramatycznie – „cieszę się, że to ja. Nawet mama powiedziała, że ​​tak jest lepiej, bo jestem ładniejszą siostrą. Zdjęcia będą warte oprawienia”.

Starannie nałożyłem jej szminkę. „Zasłużyłaś na to” – powiedziałem.