Moja siostra chwyciła nóż do ciasta na swoim baby shower, wycelowała nim w mój ciążowy brzuch i krzyknęła: „To mój dzień!”. Kiedy kazałam jej się uspokoić, warknęła: „Ukradłaś mi życie i moje dzieci”. Tylko się na nią gapiłam. To było dziewięć miesięcy temu. W zeszłym tygodniu policja znalazła w pełni umeblowany pokój dziecięcy w magazynie z imionami moich bliźniaków namalowanymi na ścianach.

Impreza to morze różowych balonów i trzypiętrowy tort. Miałam na sobie luźną sukienkę, ale mój mały brzuszek był widoczny, jeśli się dobrze przyjrzeć. Nikt na mnie nie patrzył. Jeszcze nie.

„Boże, spójrz na Sarę” – usłyszałam szept Melissy do naszej mamy, Carol. „Ogromnie urosła. Gdybym nie wiedziała, pomyślałabym, że to ona jest w ciąży”.

Mama się roześmiała. „No cóż, zawsze byłaś szczupła, kochanie. I dobrze, że udało ci się zrobić zdjęcia”.

Podczas wielkiego odkrycia – Pop! Różowe konfetti wszędzie – byłam gotowa do działania, ale fala porannych mdłości uderzyła z całą siłą. Pobiegłam do łazienki. Kiedy wyszłam, wszyscy patrzyli na mnie z troską. Słowa same wypłynęły mi z ust. „Przepraszam” – powiedziałam, zdenerwowana. „To tylko… bliźniaki. Tak mnie mdli”.

Cisza była ogłuszająca. A potem nastąpił wybuch. „Bliźniaki?!!” wrzasnęła ciocia Marta. Tłum ruszył się jak fala, oddalając się od Melissy i kierując się ku mnie. Ręce sięgnęły do ​​mojego brzucha. Pytania zasypały mnie gradem.

Twarz Melissy zmieniła kolor z różowego na czerwony, a potem na fioletowy. „Ja… nie mogę oddychać” – wydyszała, chwytając się za pierś. Ale nikt tego nie zauważył. Nawet jej mąż, Ryan, pytał mnie o wózki dla bliźniaków.

„HALO?” krzyknęła Melissa. „MAM ATAK PANIKI! TO MOJA IMPREZA!”

Mama zerknęła na nią zirytowana. „Melissa, kochanie, nie teraz. Sarah urodzi bliźnięta!”

Wtedy Melissa naprawdę straciła panowanie nad sobą. Chwyciła nóż do ciasta. Przez sekundę pomyślałem: „ Tak właśnie umrę. Śmierć na baby shower”.

„TO MÓJ DZIEŃ!” krzyknęła, a tusz do rzęs spływał jej po twarzy. „MÓJ!”

Ryan wyrwał jej nóż z ręki, gdy nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Upadła na kolana i zaczęła płakać, waląc pięściami w podłogę, krzycząc, że wszystko zepsułam. Mama podbiegła, objęła ją w ramiona, kompletnie mnie ignorując. Włączono co najmniej dwadzieścia telefonów, nagrywając załamanie nerwowe.

Daniel złapał mnie za ramię, twarz miał bladą. „Musimy stąd wyjść. Natychmiast.”