Moja synowa nazwała mnie swoją „wbudowaną nianią” – to była ostatnia kropla

Radość z bycia babcią

Kiedy moja synowa powitała na świecie bliźnięta w zeszłym roku, byłam przeszczęśliwa. Zostanie babcią zawsze było moim marzeniem. Wyobrażałam sobie, jak rozpieszczam je drobnymi prezentami, słyszę ich śmiech i wypełniam weekendy rodzinnymi chwilami.

Ale nigdy sobie tego nie wyobrażałam: nieprzespane noce z dziećmi na rękach, niekończące się zmiany pieluch i traktowanie mnie jak zwykłą „niańkę” kilka razy w tygodniu.

Pomaganie z miłości

Na początku mi to nie przeszkadzało. Wiedziałam, że mój syn i synowa mają pełne ręce roboty, więc wpadałam kilka razy w tygodniu, żeby zaopiekować się dziećmi i pomóc w obowiązkach domowych. To było męczące, ale robiłam to z miłości.

Wkrótce jednak moje wizyty przestały być radosnym czasem spędzonym z wnukami. Czułam się, jakbym prowadziła żłobek. Nikt nie pytał, czy jestem dostępna. Wchodziłam, a synowa podawała mi jedno dziecko, mówiąc: „Drugie jest na przewijaku. Możesz się nim zająć?”.

Ale nie jestem nianią. Już wychowałam swoje dzieci i nigdy nie spodziewałam się, że po sześćdziesiątce znów będę pełnić tę rolę.

Za każdym razem, gdy próbowałam wyznaczyć granicę, ona ją zbywała, mówiąc: „Jesteś ich babcią. Babcie tak robią”.

Ale czy naprawdę to oznacza bycie babcią? Dla mnie to miłość, radość i wsparcie – nie oczekuje się od niej sprzątania, późnego pójścia spać i nieodpłatnej opieki nad dziećmi. Kiedy próbowałam o tym wspomnieć synowi, zawsze był „zbyt zajęty”.

Rozmowa, którą musiałem odbyć