Moja sześcioletnia córka i ja zmieniałyśmy pieluchę nowonarodzonemu dziecku mojej siostry, gdy ona wskazała na swoją małą kuzynkę i zapytała: „Mamo, co to jest?”

Tego ranka moja siostra zadzwoniła do mnie nietypowo wcześnie. Właśnie urodziła dziecko, była kompletnie wyczerpana i błagała o małą przysługę – czy mógłbym popilnować dziecka przez kilka godzin, żeby w końcu mogła się wyspać?

Oczywiście, że tak. Moja córka i ja uwielbiałyśmy tę małą dziewczynkę.

Moja sześcioletnia córka była zachwycona, gdy delikatnie kołysała swoją kuzynkę, głaskała ją po miękkich włosach i nuciła kołysanki swoim słodkim głosikiem.

Wszystko wydawało się spokojne: delikatny śmiech, delikatny zapach mleka i spokojny rytm cichego popołudnia.

Jednak po kilku godzinach dziecko poruszyło się i zaczęło głośno płakać. Pomyślałem, że trzeba mu zmienić pieluchę.

Moja córka, bardziej niż kiedykolwiek pragnąca udowodnić, że jest „dorosła”, rzuciła się do pomocy.

Rozłożyłam czystą tkaninę, delikatnie położyłam na niej dziecko i odpięłam pieluchę.

Wtedy wyraz twarzy mojej córki uległ zmianie – najpierw pojawiło się zmieszanie, potem strach. Zauważyła to z wahaniem i mruknęła:

„Mamo… co to jest?”