Moja teściowa nalegała, bo nie miałam syna, ale pewnego dnia moja córka odkryła coś, co wszystko zmieniło.

Nazywam się Maria Dela Cruz i wyszłam za mąż mając dwadzieścia trzy lata.

Z czasem zostałam matką trzech córek: Anny, Lizy i Miki.

Nie mieliśmy wiele, ale nasze życie było spokojne i pełne miłości. Naprawdę wierzyłem, że tylko miłość może utrzymać rodzinę w całości.

Nie mogłem się bardziej mylić.

Pewnego ranka przy śniadaniu moja teściowa, Doña Rosario – bogata kobieta hiszpańskiego pochodzenia – powiedziała coś, co roztrzaskało mi serce:

„Jeśli możesz mi dać tylko córki, Mario, to opuść mój dom. Nie potrzebuję już żadnych dziewczynek. Chcę wnuka, kogoś, kto będzie nosił nazwisko Dela Cruz”.

Mój mąż, Eduardo, w milczeniu pochylił głowę.
Nie odezwał się ani słowem.
Nie bronił mnie.

Nie płakałam. Nie kłóciłam się.

Następnego ranka, przed wschodem słońca, wziąłem mocno moje trzy córki na ręce i odszedłem z tego wspaniałego domu w Quezon City.

W jednej ręce stara torba. W drugiej ich maleńkie, drżące palce.