Moja teściowa nie wiedziała, czym się zajmuję. Wylała na mnie miskę zupy, mówiąc: „Jesteś do niczego, jesteś do niczego, WYNOCHAJ SIĘ, póki jestem jeszcze miła”. Ale następnego dnia wiadomość ich obezwładniła…

Milczałem, ale po tej rozmowie zacząłem uważniej śledzić jego ruchy w systemie informatycznym firmy. Tydzień później moje podejrzenia się potwierdziły: Andriej kopiował poufne dokumenty i przesyłał je na dysk zewnętrzny. Oferty handlowe, bazy danych klientów, sprawozdania finansowe. Byłem oszołomiony. To nie było zwykłe naruszenie umowy, ale prawdziwa zdrada. Teraz przyczyny wycieków i problemów z klientami stały się jasne. Andriej przekazywał informacje konkurencji prawdopodobnie od miesięcy.

Chciałam go natychmiast zwolnić, ale powstrzymałam się. Chciałam zebrać więcej dowodów, zrozumieć skalę przecieku. Poza tym oskarżenie męża o szpiegostwo przemysłowe oznaczałoby ujawnienie mojej prawdziwej tożsamości. Jednocześnie dowiedziałam się czegoś o jego matce. Anonimowe źródło doniosło, że Ludmiła Nikołajewna nadużywała swojego stanowiska dla osobistych korzyści: przyjmowała łapówki od kandydatów do pracy, aby zapewnić sobie zatrudnienie w firmie, wymuszała pieniądze od pracowników za przymykanie oczu na naruszenia i szantażowała tych, którzy nie zgadzali się z jej metodami. Wszczęłam dodatkowe dochodzenie w dziale kadr. Wyniki potwierdziły te informacje: system przekupstwa i szantażu działał od kilku lat. Co więcej, Ludmiła Nikołajewna tuszowała oszustwa finansowe swojego syna – przypisywał sobie zasługi za transakcje innych osób, zawyżał wyniki i ukrywał porażki.

Wściekłam się. Przez lata ci dwaj okradali firmę, którą z ojcem tak ciężko budowaliśmy. A przez cały ten czas mieszkałam z mężczyzną, który nie tylko oszukał mnie osobiście, ale i zdradził zawodowo. Przygotowałam wszystkie papiery, żeby ich zwolnić, ale wahałam się, czy je podpisać – chciałam dać Andriejowi ostatnią szansę. Może został zwerbowany przez konkurencję poprzez szantaż. Może matka wywierała na niego presję. Szukałam wymówek, chwytałam się brzytwy.

Tymczasem atmosfera w domu stawała się coraz bardziej napięta. Andriej był zimny i zdystansowany, często zostawał po godzinach na „spotkaniach biznesowych”, wracając przesiąknięty alkoholem i damskimi perfumami. Kiedy zadawałam mu pytania, odburkiwał: „Nie możesz po prostu siedzieć w domu jak niektórzy”. Niedzielne obiady u teściowej stały się cotygodniową męką, podczas której byłam otwarcie upokarzana, a mój mąż nawet nie próbował interweniować.

A teraz ten ostatni epizod z barszczem całkowicie zburzył moje złudzenia. Siedząc w samochodzie przed domem, podjąłem decyzję: jutro wszystko się zmieni. Nie będę już ukrywał, kim jestem. Nie będę tolerował braku szacunku i zdrady. Nie będę żył w kłamstwie.

Andriej nie wrócił do domu. Dzwonił kilka razy, ale nie odbierałam. Rano wysłał wiadomość: „Nocowałeś u znajomego. Mam nadzieję, że się uspokoiłeś i jesteś gotowy porozmawiać o wczorajszym dniu jak dorośli. Mama była trochę pochopna, ale ogólnie rzecz biorąc, miała rację. Musisz przemyśleć swoje podejście do pracy i rodziny”. Nawet nie odpowiedziałam.

Ubrałam się i włożyłam swój najlepszy garnitur – nie ten, który zazwyczaj nosiłam w domu, ale ten z mojej służbowej garderoby. Starannie uczesałam się i nałożyłam lekki makijaż. Spojrzałam na siebie w lustrze: dyrektorka dużej firmy, gotowa na wielki dzień.

Przybyłem do biura o ósmej rano, choć zazwyczaj pojawiałem się później. Wiktor Daniłowicz czekał już w recepcji. „Wszystko gotowe, Alino Igoriewna” – powiedział, podając mi teczkę z dokumentami. „Zaprosiłem ich na dziewiątą, zgodnie z twoją prośbą”. „Dziękuję, Wiktorze Daniłowiczu” – skinąłem głową z wdzięcznością. „Kto jeszcze będzie obecny?” „Szef ochrony, prawnik i ja, jeśli nie masz nic przeciwko”. „Nie mam nic przeciwko” – uśmiechnąłem się blado. „Proszę zaczekać, przejrzę jeszcze raz materiały”.

Odszedł, a ja zostałem z teczką zawierającą wszystkie dowody działalności Andrieja i jego matki. Zrzuty ekranu, logi, zeznania świadków, wyniki wewnętrznych śledztw. Kompletny zestaw warunków wymaganych do natychmiastowego zwolnienia i ewentualnego wszczęcia postępowania karnego.

Dokładnie o dziewiątej w recepcji rozległy się znajome głosy. Ludmiła Nikołajewna przemówiła głośno i natarczywie: „Sam Gromow nas wezwał! W końcu zobaczę się z tym tajemniczym dyrektorem. Andriuszo, trzymaj się, czuję, że mówimy o twoim awansie”. Wziąłem głęboki oddech i nacisnąłem przycisk interkomu: „Proszę, wpuść mnie”.

Drzwi się otworzyły i weszli: Ludmiła Nikołajewna z przodu, uśmiechając się pewnie, Andriej za nią, nieco zdenerwowany, ale z miną kogoś, kto oczekuje dobrych wieści. Za nimi podążał Wiktor Daniłowicz, szef ochrony Igor Pietrowicz i prawniczka firmy Nina Aleksandrowna. Siedziałam przy dużym biurku dyrektora, idealnie wyprostowana, z obojętnym wyrazem twarzy.

Przez sekundę czy dwie patrzyli na mnie bez wyrazu. Potem w oczach mojej teściowej błysnęło rozpoznanie, zmieszane z konsternacją. „Alina?” zmarszczyła brwi. „Co ty tu robisz? Gdzie jest Gromow?” Andriej spojrzał na mnie, na Wiktora Daniłowicza i z powrotem, wyraźnie zdezorientowany.

„Proszę usiąść” – powiedziałem, wskazując na krzesła przed stołem. „Mamy poważną rozmowę”. „Przyszliśmy spotkać się z dyrektorem firmy” – zaczęła Ludmiła Nikołajewna, nie ruszając się z miejsca. „Jeśli jakimś cudem wślizgnęłaś się tu, żeby zrobić awanturę…” „Jestem dyrektorem firmy” – przerwałem spokojnie. „Alina Igoriewna Sołowjowa, prezes Grand Invest przez ostatnie osiem miesięcy. Wcześniej była dyrektorem finansowym. A Wiktor Daniłowicz jest moim zastępcą i oficjalną twarzą firmy w zakresie komunikacji zewnętrznej…”

W biurze zapadła ogłuszająca cisza. Ludmiła Nikołajewna zamarła z otwartymi ustami. Andriej zbladł i chwycił się oparcia krzesła. „To jakiś żart” – wykrztusiła w końcu moja teściowa. „Żart?” „Żadnego żartu” – powiedziałam, otwierając teczkę z dokumentami. „A teraz do rzeczy. Ludmiło Nikołajewna Sokołowa, zostajesz zwolniona ze stanowiska kierownika działu kadr za rażące naruszenia prawa pracy, korupcję i nadużycie władzy”. Położyłam przed nią nakaz zwolnienia.

Wpatrywała się w papier bez ruchu. „Andriej Wiktorowicz Sokołow” – zwróciłam się do męża. „Zostajesz zwolniony ze stanowiska Kierownika ds. Kluczowych Klientów za ujawnienie tajemnic handlowych, szpiegostwo przemysłowe i umyślne wyrządzenie szkody firmie”. Postawiłam przed nim drugie zamówienie. Zbladł jeszcze bardziej.

„Co więcej” – kontynuowałem – „materiały dotyczące waszych nielegalnych działań zostały przekazane organom ścigania. Biorąc pod uwagę skalę szkód, oboje jesteście ścigani karnie”. „Nie możecie” – zaczęła Ludmiła Nikołajewna, ale uniosłem rękę, powstrzymując ją. „Mogę. I robię to. Natychmiast przekażecie ochronę wszystkie rzeczy firmowe, dokumenty i przepustki” – skinąłem głową w stronę Igora Pietrowicza. „I opuścicie budynek w towarzystwie ochrony”.

„To… to jest oburzające! To jest oburzające!” – moja teściowa w końcu odzyskała głos. „Pracuję w tej firmie od piętnastu lat! Mam nieskazitelną reputację!”. „Mam tu” – stuknąłem palcem w teczkę – „zeznania dwudziestu trzech twoich kolegów na temat przekupstwa, szantażu i nadużyć. Czy chcesz, żebym ci je przeczytał?”.

Zamilkła, zaciskając usta w cienką linię. Andriej wciąż wyglądał na oszołomionego. „Alina” – powiedział w końcu ochryple – „ty… ty byłaś…”. „Tak” – odparłam, patrząc mu prosto w oczy. „Przez cały ten czas byłam dyrektorką firmy, dla której pracowałaś. Firmy, którą okradłaś i sprzedałaś jej sekrety konkurencji”.

„Mogę to wyjaśnić” – powiedział, robiąc krok w stronę stołu. „To nie tak, jak myślisz. Zostałem do tego zmuszony”. „Nie zawracaj sobie głowy” – pokręciłem głową. „Odtworzyliśmy całą chronologię twoich działań. Sam nawiązałeś kontakt z konkurencją, oferując im informacje w zamian za stanowisko w ich firmie. I robiłeś to miesiącami”.

„Alina, posłuchaj” – powiedział błagalnym tonem. „Jestem twoim mężem, możemy o tym porozmawiać w domu”. „Już nie”. Zdjęłam obrączkę i położyłam ją na stole. „Dziś rano złożyłam pozew o rozwód. Otrzymasz dokumenty w ciągu kilku dni. A teraz proszę opuścić biuro i postępować zgodnie z instrukcjami bezpieczeństwa”.

„Pożałujesz tego” – syknęła Ludmiła Nikołajewna, zrywając się na równe nogi. „Pozwę cię! Napiszę do wszystkich organów! To nie ujdzie ci na sucho!”. „Masz prawo” – wzruszyłem ramionami. „A teraz, proszę, odejdź. Igorze Pietrowiczu, proszę, pokaż mi drogę”.

Szef ochrony wystąpił naprzód: „Proszę za mną”. „Alina” – Andriej podjął ostatnią próbę – „nie możesz po prostu…”. „Mogę” – spojrzałam na niego zimno. „Moja teściowa nie wiedziała, czym się zajmuję. Wylała na mnie miskę barszczu, mówiąc: »Jesteś do niczego, jesteś nikim. Wynoś się stąd«. Ale następnego dnia teściowa i jej syn zostali zwolnieni z pracy. Poetyckie, nie sądzisz?”.

Spojrzał na mnie, jakby widział mnie po raz pierwszy. Może to była prawda – po raz pierwszy widział prawdziwego mnie, a nie uległą wersję, którą odgrywałam w domu. „Chodź, synu” – Ludmiła Nikołajewna pociągnęła go za rękaw. „Pożałuje tego. Wróci na kolanach, żeby błagać o wybaczenie”.

Wyszli w towarzystwie Igora Pietrowicza, a ja zostałem przy stole, patrząc w zamknięte drzwi. O dziwo, nie czułem ani triumfu, ani triumfu. ​​Tylko zmęczenie i pustkę.

„Wszystko w porządku, Alino Igoriewna?” – zapytał cicho Wiktor Daniłowicz. „Tak” – odpowiedziałem, prostując się. „Proszę ogłosić walne zebranie na jedenastą. Musimy przedstawić nowych szefów działów HR i sprzedaży”. „Już przygotowane” – skinął głową. „Coś jeszcze?” „Tak” – odpowiedziałem, patrząc na niego z wdzięcznością. „Dziękuję, Wiktor Daniłowicz. Za wszystko”.

Kiedy wyszedł, odchyliłam się na krześle i zamknęłam oczy. Osiem miesięcy podwójnego życia dobiegło końca. Teraz mogłam być sobą – bez masek, bez udawania. I było to jednocześnie przerażające i wyzwalające.

Spodziewałam się, że Andriej i jego matka znikną z mojego życia po moim odejściu. Naiwne, oczywiście. Zaledwie godzinę po tym, jak wyszli z biura, mój telefon dzwonił bez przerwy, dzwoniąc i wysyłając wiadomości. Andriej na zmianę groził i prosił: „Nie możesz mi tego zrobić. Proszę, porozmawiajmy, wszystko ci wyjaśnię. Pożałujesz tej decyzji. Kocham cię, Alino, daj mi szansę”. Ludmiła Nikołajewna nie zawracała sobie głowy prośbami – tylko groźbami i obelgami: „Zrobiłaś to ze złości! Ty mściwa suko! Mam wszędzie znajomości, zrujnuję ci karierę! Ty mała parweniuszko, myślisz, że ujdzie ci to na sucho?”

Nie odpowiedziałem. Zablokowałem ich numery i skupiłem się na pracy. Firma przechodziła gruntowną restrukturyzację. Powołałem nowych kierowników działów i zainicjowałem audyt wszystkich projektów nadzorowanych przez Andrieja i jego matkę. Wzmocniłem systemy bezpieczeństwa. Wieczorem stało się jasne, że szkody spowodowane ich działalnością były jeszcze większe, niż sobie wyobrażaliśmy. Oprócz sprzedaży poufnych informacji konkurencji, Andriej był zamieszany w proceder korupcyjny z dostawcami, a Ludmiła Nikołajewna nie tylko przyjmowała łapówki za zatrudnienie, ale także tworzyła „martwe dusze” – nieistniejących pracowników, których pensje defraudowała.

Wróciłem do domu późno, wyczerpany psychicznie i fizycznie. Otwierając drzwi, zobaczyłem walizki Andrieja w korytarzu. „Jak się tu dostałeś?” – zapytałem, widząc go w salonie. „Mam klucze” – powiedział, wstając z kanapy. „To też nadal moje mieszkanie”. „Nie, nie jest twoje” – odparłem, stojąc w drzwiach. „Kupiłem to mieszkanie, zanim się poznaliśmy, i jest zarejestrowane tylko na mnie. Jesteś tu gościem, i to niechcianym”.