Moja teściowa powiedziała mi, że mam dokonać aborcji, bo „mamy już dość…

Moja teściowa powiedziała mi, że powinnam dokonać aborcji, bo mamy już wystarczająco dużo wnuków.

Kiedy odmówiłam w szóstym miesiącu ciąży, stała się agresywna. Złapała mnie za ramię i zaciągnęła do samochodu, mówiąc: „Zawiozę cię sama do kliniki”.

Teść przytrzymał mnie na tylnym siedzeniu.

„Przestańcie walczyć. To dla waszego dobra”.

Bratowa zakryła mi usta.

„Nikt się nie dowie”.

Mój mąż prowadził samochód, wykonując polecenia matki.

Kiedy udało mi się wyrwać na czerwonym świetle i uciec, teściowa dogoniła mnie i powaliła na chodnik. Zaczęła bić mnie pięściami po moim ciążowym brzuchu, krzycząc: „Jeśli ty się tego nie pozbędziesz, to ja to zrobię”.

Ludzie patrzyli, ale nikt nie pomógł.

Następnie podniosła kamień z ziemi.

Piszę to ze szpitalnego łóżka, z moją nowo narodzoną córeczką śpiącą spokojnie w moich ramionach. Droga do tego miejsca niemal kosztowała nas oboje życie. Ale to, co wydarzyło się sześć miesięcy temu, zmieniło wszystko.

Moje imię już nie ma znaczenia, bo kobieta, którą wtedy byłam, umarła na chodniku. Osoba pisząca te słowa to ktoś zupełnie inny.

W szóstym miesiącu ciąży siedziałam naprzeciwko Patricii Whitmore w jej nieskazitelnym salonie. Mój mąż Brandon nalegał, żebyśmy pojechali do jego rodziców na niedzielny obiad, czego zaczęłam się obawiać.

Wzrok Patricii z nieskrywaną odrazą przesunął się po moim rosnącym brzuchu, jej wąskie usta zacisnęły się w linię tak wąską, że aż zbielały. Z precyzją odstawiła filiżankę, a porcelana stuknęła o spodek niczym młotek sędziego.

„Musimy omówić twoją sytuację” – oznajmiła, ignorując pieczeń wołową stygnącą na stole w jadalni za nami.

Sytuacja.