Moja żona ignorowała moje wiadomości przez cały dzień. O 23:00 w końcu wróciła do domu i uśmiechnęła się z wyższością. „Wiesz, co się stało? Miałem jednonocną przygodę z szefem i zrobiłbym to jeszcze raz”. Skinąłem tylko głową i dokończyłem posiłek w milczeniu. Następnego ranka, kiedy obudziła się z nadzieją na kawę w łóżku,…

Moja córka wyszeptała do telefonu: „Tato, chłopak mamy i jego znajomi są tutaj. Są pijani i obstawiają, kto spędzi ze mną noc”.

Powiedział: „Jesteś tysiące mil stąd i nie możesz pomóc”.

Usłyszałem śmiech mężczyzny. „Twój tata cię porzucił, kochanie”.

„Nie porzuciłem cię” – powiedziałem jej. „Zamknij drzwi. Dziesięć minut. Już idę”.

Zadzwoniłem do mojego porucznika. „Przyprowadźcie wszystkich. Adres, który wysyłam”.

Gdy przyjechaliśmy, chłopak jej matki zobaczył konwój i się zsikał.

Jeremiah Phillips stał na skraju strzelnicy Camp Pendleton, a wiatr znad Pacyfiku niósł ostry zapach prochu i soli morskiej. Mając czterdzieści dwa lata, poruszał się z wyćwiczoną bezruchem człowieka, który dawno temu nauczył się, że oszczędność ruchu utrzymuje człowieka przy życiu. Dwadzieścia lat w Korpusie Piechoty Morskiej. Ostatnia dekada jako starszy sierżant dowodzący jednostkami rozpoznawczymi sił wycięła z jego ciała i umysłu wszystko, co miękkie.

Jego telefon zawibrował. SMS od Emily, jego czternastoletniej córki.

Tato, czy mogę przyjechać do ciebie na weekend?

Jeremiah poczuł znajomy ból w piersi. Minęły trzy lata od rozwodu, a każda wiadomość od Emily wciąż była jak koło ratunkowe rzucone mu przez niemożliwą odległość.

Jasne, kochanie – odpisał. – Odbiorę cię w piątek po szkole.

Schował telefon do kieszeni i odwrócił się, by zobaczyć Kyle’a Holta – swojego zastępcę – obserwującego go wzrokiem pełnym znawstwa. Kyle miał trzydzieści sześć lat, był zbudowany jak linebacker i miał umysł na tyle bystry, że zapewniłby sobie miejsce w wywiadzie, gdyby nie wolał gry na boisku.

„Emily?” zapytał Kyle.

„Tak. Chce przyjść w ten weekend.”