Moja żona powiedziała, że ​​miała nagłe „spotkanie klasowe”. Poszedłem za nią i zobaczyłem ją w kawiarni z obcym mężczyzną. Miałem właśnie wbiec, ale zamarłem – ten mężczyzna był najlepszym w mieście prawnikiem rozwodowym, a to, co zobaczyłem na jego stole, zmroziło mi krew w żyłach…

Kłamstwo smakowało jak drogie perfumy i tanie zwycięstwo. Właśnie opuściłem mieszkanie Caroline, jej zapach wciąż unosił się na mojej koszuli, a echo jej śmiechu dawało przyjemne ciepło w uszach. Usprawiedliwiałem te popołudnia jako konieczność – niegroźne wytchnienie od małżeństwa, które w ostatnich miesiącach stało się cichym, pustym krajobrazem. Moja żona, Anna, stała się odległa, a jej obecność w naszym rozległym, minimalistycznym domu przypominała raczej ducha niż partnerkę.

Ja, Mark, uważałem się za pragmatyka. Byłem odnoszącym sukcesy bankierem inwestycyjnym, człowiekiem, który rozumiał dźwignię finansową, ryzyko i nagrodę. Mój romans był skalkulowanym ryzykiem, dywersyfikacją portfela dla moich emocjonalnych potrzeb. Wycofanie się mojej żony zdiagnozowałem z klinicznym dystansem prezesa analizującego upadający oddział. Była smutna, może nawet trochę przygnębiona. Słaba. Ani razu, w mojej bezgranicznej arogancji, nie przyszło mi do głowy, że jej milczenie nie jest dźwiękiem łamania, ale kucia.

Tego wieczoru, gdy stałam w naszej przypominającej katedrę kuchni i nalewałam sobie kieliszek wina, Anna wpadła do środka. Nie patrzyła mi w oczy, skupiając się na jakimś punkcie na marmurowym blacie.

„Mark” – powiedziała cicho i nieco zbyt wyćwiczonym głosem. „Coś mi wypadło. Moi starzy znajomi ze studiów organizują w tę sobotę zjazd absolwentów w ostatniej chwili. Małe spotkanie w kawiarni w centrum miasta”.

Odwróciłam się, udając lekkie zdziwienie. Zjazd absolwentów? Anna nigdy nie była typem nostalgicznym. Kłamstwo było niezdarne, amatorskie. Widziałam lekkie drżenie jej dłoni, sposób, w jaki unikała mojego wzroku. Poczułam w żołądku falę czegoś mrocznego i zawłaszczającego. To była śmieszna, wręcz żałosna próba oszustwa, a moją pierwszą myślą nie była uraza, lecz pogarda. Po wszystkich moich mistrzowskich oszustwach, to było wszystko, co mogła zrobić?

„Och?” – zapytałem, starając się zachować lekki ton. „To nagłe. Która kawiarnia?”

„Pozłacany Puchar. Około południa” – odpowiedziała trochę za szybko.