Myśleli, że mogą mnie zawstydzić sukienką, którą uznali za tandetną, ale kiedy metka ujawniła prawdę i dowiedzieli się, że ją zaprojektowałam, wstyd obrócił się przeciwko nim.

Pauza przed słowem „urocza” zabolała, ale ją zignorowałam. Wybrałam leśnozieloną sukienkę midi właśnie dlatego, że była stonowana. Elegancka, ale nie krzykliwa. I zdecydowanie nie spodziewałam się, że stanie się tematem publicznej rozmowy.

„Dzięki” – powiedziałem, wsuwając się na siedzenie między Cassandrą a jej najbliższą powierniczką, Melissą, której wyraz twarzy już emanował ekscytacją – jakby czekała na jakiś występ.

Cassandra nachyliła się. „Po prostu, kiedy wcześniej schyliłaś się, żeby wziąć butelkę wody dla córki, zauważyłam wystającą metkę z ceną. Śmieszne! Powinnaś była nam powiedzieć, że robisz zakupy z metkami”. Zaśmiała się lekko, ale wyczułam w jej głosie nutę goryczy. „Nie będziemy cię oceniać”.

Melissa prychnęła. „Przynajmniej wiemy, że to nie było z Bergdorfa”.

Poczułam gorąco na karku. Sukienka rzeczywiście miała ukrytą metkę, ale z powodów, których żadna z nich nie potrafiła sobie wyobrazić. Miałam ją na sobie prosto z ostatniej przymiarki tego ranka – takiej, gdzie każdy szew, fałda i drapowanie musiały być idealne – ponieważ suknia miała premierę w przyszłym miesiącu pod szyldem dużej marki. Marki, którą śledzili z wielką religijnością. I tak, zapomniałam odciąć metkę, zanim pobiegłam na szkolną imprezę moich dzieci.

„Otworzę” – powiedziała Cassandra, sięgając, zanim zdążyłam zaprotestować. „Szczerze mówiąc, to żenujące. Chodzenie z taką metką”.

Wszystko we mnie zesztywniało. „W porządku. Naprawdę, dam sobie radę…”