Na naszym ślubie mój mąż powiedział: „Ten taniec jest dla kobiety, którą skrycie kochałem przez ostatnie dziesięć lat”. Potem minął mnie, podszedł prosto do mojej młodszej siostry i poprosił ją do tańca. Cała sala biła brawo – aż odwróciłam się do ojca i zadałam tylko jedno pytanie, takie, które sprawiło, że całe wesele wstrzymało oddech.

„Ten taniec jest dla tej, którą skrycie kochałem przez wszystkie te dziesięć lat” – ogłosił mój mąż na naszym weselu.

Przeszedł obok mnie i zaprosił moją siostrę do tańca. Cała sala wybuchnęła brawami. Ale potem podeszłam do ojca, który siedział przy stole prezydialnym, i zadałam mu głośne pytanie, które sprawiło, że mój mąż się zakrztusił i wysłał siostrę na pogotowie.

Ale zanim nadszedł ten moment – ​​zanim w ogóle padło to pytanie – była już impreza.

To była największa, najgłośniejsza i najbardziej wystawna uroczystość, jaką kiedykolwiek widziało nasze miasto. Sala weselna w Grand Magnolia Ballroom huczała jak rozjuszony ul. Setki gości, cała elita biznesowa i towarzyska naszego kwitnącego miasta średniej wielkości, jadła, piła i śmiała się.

Orkiestra smyczkowa zagrała coś lekkiego i dyskretnego. Kryształowe żyrandole skąpały wszystko w ciepłym, złotym blasku, a kelnerzy cicho przesuwali się między stolikami, podając szampana i przystawki.

Nia Hayes siedziała przy głównym stole, w miejscu panny młodej, w swojej nieskazitelnie białej sukni, czując się jak eksponat w muzeum. Uśmiechała się, kiwała głową i przyjmowała gratulacje, ale w jej wnętrzu narastał tępy, niewytłumaczalny strach.

Jej mąż, Darius Vance, który poślubił ją zaledwie trzy godziny wcześniej, był wspaniały. Wysoki, czarujący, w designerskim smokingu, był duszą towarzystwa. Z łatwością przemieszczał się od stolika do stolika, ściskając dłonie mężczyzn, całując kobiety w policzki, a jego zaraźliwy śmiech niósł się echem po parkiecie.

Był idealnym zięciem dla jej ojca, Elijaha Hayesa. Ambitny, bystry, z dobrej, choć ostatnio borykającej się z problemami rodziny, był idealnym mężem dla niej – Nii, niezawodnej, poważnej starszej córki, która całe życie robiła dokładnie to, czego od niej oczekiwano.

Spojrzała na swojego ojca, Elijaha Hayesa – siwowłosego i władczego – siedzącego na czele stołu niczym król na tronie. Był zadowolony. Wszystko szło zgodnie z jego planem. Jego imperium biznesowe, zbudowane na przetwórstwie spożywczym, zostało teraz scementowane przez tę strategiczną fuzję korporacyjną.