Na urodzinach taty na moim identyfikatorze widniał napis „Rozczarowanie”. Macocha się roześmiała. „Cóż, to prawda”. Wstałem więc, stuknąłem się kieliszkiem i powiedziałem: „Chciałbym wznieść toast – za ostatni raz, kiedy mnie widzisz”. Tata się zakrztusił, ale prawdziwy szok przeżyłem, gdy wyszedłem za drzwi i zostawiłem za sobą ostatnią…

Na przyjęciu urodzinowym mojego taty na moim identyfikatorze widniał napis „Rozczarowanie”.

Moja macocha, Stephanie, roześmiała się. „Cóż, to prawda” – powiedziała.

Wstałem więc, stuknąłem kieliszkiem i powiedziałem: „Chciałbym wznieść toast. Za ostatni raz, kiedy mnie widzicie”.

Tata się zakrztusił. Ale prawdziwy szok nastąpił, gdy wyszedłem za drzwi i zostawiłem za sobą ostatnią, druzgocącą prawdę.

Mam 32 lata i gdybyś zapytał mojego tatę, prawdopodobnie powiedziałby ci, że jestem jego największym rozczarowaniem. Nie dlatego, że mam problemy z prawem czy jestem bezrobotny. Nie dlatego, że zrobiłem coś naprawdę złego. Ale dlatego, że postanowiłem żyć na własnych zasadach, zamiast podążać za jego planem.

Mój tata, James, to typ człowieka, który lubi, żeby wszystko szło po jego myśli. Zawsze przywiązywał wagę do kontroli, wyglądu i, przede wszystkim, do lojalności wobec rodziny – o ile ta lojalność mu służy.

Kiedy moi rodzice się rozwiedli, miałem 10 lat. Nie był to brzydki rozwód, przynajmniej na pierwszy rzut oka, ale mój tata szybko się z tym pogodził. W ciągu roku ożenił się ponownie ze Stephanie, kobietą, która miała dwójkę dzieci z poprzedniego małżeństwa, Huntera i Olivię. Wtedy wszystko zaczęło się zmieniać.

Na początku naprawdę się starałam. Byłam tylko dzieckiem i chciałam, żeby tata był szczęśliwy. Stephanie była miła w ten udawany, słodki sposób, przesadnie entuzjastyczna w miejscach publicznych, zawsze ostentacyjnie udając, że „integruje rodzinę”. Przytulała mnie trochę za mocno i mówiła coś w stylu: „Wiem, że będziemy najlepszymi przyjaciółkami!”.

Jednak za zamkniętymi drzwiami stało się jasne, że ma tylko jeden priorytet: własne dzieci.