Nigdy nikomu nie powiedziałam, że zarabiam milion dolarów miesięcznie. Przez cały rok, kiedy byłam z Nikitą, starałam się być prosta – a kiedy postanowiliśmy się pobrać, pomyślałam, że fajnie będzie zagrać w małą grę: udawać zwykłą dziewczynę z małego miasteczka. Ale gdy tylko weszłam do jego domu, jego matka zmierzyła mnie wzrokiem od stóp do głów i powiedziała lodowatym, lekceważącym tonem: „Jej? Mój syn zasługuje na kogoś… bogatszego”. Uśmiechnęłam się tylko. Nie mieli pojęcia, że ​​ta „bogatsza” to ja. A zaledwie kilka minut później, kiedy jego ojciec mnie zobaczył… zerwał się z krzesła, a jego twarz zbladła.

I on dokładnie wiedział, jak bogaty naprawdę byłem.

To właśnie wtedy zaczęło się prawdziwe napięcie.

Richard Harris nie był po prostu blady – wyglądał, jakby zobaczył ducha. Jego oczy rozszerzyły się, przeskakując między mną a żoną, jakby próbował oszacować konsekwencje następnych dziesięciu sekund.

„Emily… Carter?” wyszeptał.

Linda gwałtownie odwróciła głowę w jego stronę. „Znasz ją?”

Przełknął ślinę. „Wszyscy w dzielnicy biznesowej Denver ją znają”.

Nikita wyglądała na zdezorientowaną, zerkając na mnie w poszukiwaniu wyjaśnienia. Nie planowałam jeszcze zdradzać wszystkiego, ale sytuacja nabierała tempa. Mimo to starałam się zachować spokój. „W porządku, Richard. Możesz to powiedzieć”.

Zawahał się. „Ona jest założycielką Carter Metrics. Firmy programistycznej, z której – cóż – korzysta praktycznie każda firma regionalna”. W jego głosie słychać było niedowierzanie. „Ona… odnosi ogromne sukcesy”.

„Ogromny sukces?” – prychnęła Linda. „Jak wielki sukces może odnieść dziewczyna z torebką za dwadzieścia dolarów?”

Richard powoli odwrócił się w jej stronę, jakby tłukł delikatne szkło. „Lindo… jej firma jest warta ponad miliard”.

W pokoju zapadła tak nagła cisza, że ​​poczułem, jak powietrze się zmienia.

Linda mrugnęła raz, drugi, a potem spojrzała na mnie z zupełnie innym rodzajem inspekcji – takim, który próbował przepisać każde założenie, jakie poczyniła w ciągu ostatnich pięciu minut. Ale szkoda już została wyrządzona.

„Więc udawałeś, że jesteś biedny?” – zapytała, podnosząc głos i stając się osobą obronną.

„Nigdy nie powiedziałem, że jestem biedny” – odpowiedziałem spokojnie. „Po prostu nie zacząłem od pieniędzy. Chciałem, żebyś poznał mnie jako osobę, a nie konto bankowe”.

Skrzyżowała ramiona. „To było mylące”.

„To było konieczne” – powiedziałem. „Bo przez lata byłem oceniany na podstawie tego, co posiadam, a nie tego, kim jestem”.

Nikita podeszła bliżej, opiekuńcza, ale zraniona. „Emily… dlaczego mi nie powiedziałaś?”

Poczułam ucisk w piersi. Ta część przerażała mnie najbardziej. „Bo się bałam. Bałam się, że w chwili, gdy ci powiem, wszystko się zmieni. Bałam się, że stracę jedyną osobę, która sprawiała, że ​​czułam się zwyczajna – w najlepszym tego słowa znaczeniu”.

Jego wyraz twarzy złagodniał, ale nie odpowiedział jeszcze.

Głos Lindy znów się przebił. „Cóż, przynajmniej teraz wiemy, że ona… nadaje się”.

Richard skrzywił się. Ja o mało się nie roześmiałem.

„Odpowiedni?” – powtórzyłem. „To tak nie działa”.

Po raz pierwszy Nikita przemówiła stanowczo: „Mamo, tato, nie obchodzą mnie jej pieniądze. Obchodzą mnie tylko ona”.

Ale potem zwrócił się do mnie ciszej. „Pytanie brzmi… czy ufasz mi na tyle, żeby wpuścić mnie do środka?”

Jego słowa zawisły między nami niczym delikatna nić.

Wzięłam głęboki oddech, czując ciężar wszystkich sekretów, które nosiłam w sobie przez rok. „Ufam ci” – powiedziałam spokojnym głosem. „Po prostu nie wiedziałam, jak otworzyć te drzwi, nie tracąc tego, co mieliśmy”.

Nikita powoli skinęła głową. „To otwórz teraz”.