Nowa żona milionera zapomniała o córce zamkniętej w samochodzie, dopóki pokojówka nie zrobiła czegoś niewiarygodnego

Małe rączki Sophie przyciskały się do szyb, a jej zaczerwieniona twarz łapała powietrze.

Kosz z prześcieradłami wypadł Elenie z rąk, rozrzucając się po marmurze. „Panna Zofia!” krzyknęła, biegając po schodach. Szarpnęła za klamkę. Zamknięte. Gorąco bijące z samochodem było duszące, parzyło jej jedzenie, zanim jeszcze dotknęła szyby.

„Nie zasypiaj, kochanie! Wyciągnę cię!” – krzyknęła Elena. Waliła pięściami w szybę, aż pękły jej kostkę, rozmazując krew po oknie. Szyba jednak wytrzymała.

Jej głos załamał się, gdy krzyknęła w stronę domu: „Proszę pani! Klucze! Proszę!”

Brak odpowiedzi. Tylko cisza.

Pierś Eleny unosił się w panice. Pobiegła do klucza, klucza zapasowego, ale ukrytego, że jest zamknięty. Zanim doszło, ciało Sophie osunęło się na bok. Oddychała płytako, a usta uderzyła ostrze.

„Boże, nie…” Ręce Eleny trzęsły się, gdy rozglądała się po podjeździe, wykonywac czegoś, co oznacza rozbić szybę. Jej padł na ostry kamień obok grządki. Chwyciła go i uniosła wysoko. „Wybacz mi, kochanie” – wyszeptała.

Ale zanim zostanie uderzyć, przez powietrze, które przebije się niski warkot silnika. Srebrne BMW pojechało do podjazdu. Opony zachrzęściły na żwirze. Elena uciekała, pływając ulgę napływającą do jej piersi.

Daniel Carter wysiadł z samochodu, w wymiętym granatowym garniturze, z teczką dodatkową w dłoni. Wyglądał jak członek personelu. Ale kiedy jego spadł na samochód – na bezwładne ciało w środku – krew w żywych zamieniła mu się w zasilaczu.

„Co zrobić cholerę?” Rzucił teczkę i pobiegł.

„Jest brak!” szlochała Elena. „Nie może oddychać!”

Twarz Daniela odpływ. Uderzyły dłonią w szybę. „Sophie! Tatuś tu jest! Trzymaj się, aniołku!”

Pociągnął za klamkę. Nic. Panika ścisnęła mu gardło. „Gdzie są klucze?”