O 5 rano zadzwonił do mnie zięć: „Przyjedź po córkę z przystanku. Już jej nie chcemy”. Kiedy przyjechałam, moja córka ledwo oddychała, pokryta siniakami i połamanymi kośćmi. Szlochała: „Mój mąż i jego matka… bili mnie”. Wściekłość eksplodowała we mnie. Pojechałam z nią do szpitala, ale nie przeżyła. Spakowałam walizki i pojechałam do ich domu – bo ta rodzina musiała zrozumieć, jak to jest, gdy matka traci dziecko.

Część 1: Telefon o 5 rano

Telefon nie zadzwonił, lecz krzyknął.

W martwej ciszy wtorkowego poranka, o 5:03, dźwięk był niczym wtargnięcie, gwałtowny rozdarcie w osnowie ciemności. Margaret gwałtownie wyprostowała się na łóżku, a serce waliło jej w piersiach w szaleńczym rytmie. Dobre wieści nigdy nie docierają o piątej rano.

Sięgnęła po urządzenie leżące na stoliku nocnym. Numer nieznany.

„Halo?” Jej głos był ochrypły od snu i narastającego przerażenia.

„Czy to Margaret Hale?” Głos po drugiej stronie był męski, oschły i profesjonalny, ale kryła się w nim nuta natarczywości, która sprawiła, że ​​krew w żyłach Margaret zamieniła się w lód.

„Tak. Kto to jest?”

„Proszę pani, tu oficer Miller z biura szeryfa hrabstwa. Proszę natychmiast zgłosić się na przystanek autobusowy na skrzyżowaniu Old Oak Road i autostrady nr 9”.

„Dlaczego?” Margaret już wstała z łóżka i drżącymi rękami wciągała dżinsy. „Czy to Emily? Czy to moja córka?”

„Proszę przyjść, proszę pani.”