Odebrałam mojego ośmiolatka ze szpitala powiatowego po „wypadku” babci. W samochodzie nie zapiął pasów i powiedział: „Tato, zatrzymaj samochód”. Rozpiął kurtkę i pokazał bandaże na żebrach. „To nie był wypadek. To zrobił wujek Mike. Babcia zapłaciła lekarzowi, żeby powiedział, że upadłam… Mama potwierdziła tę wersję… Tato, jeśli wrócimy do domu, oni…”. Wtedy GPS na desce rozdzielczej sam się przekierował – prosto na adres babci. Nie zmieniłam trasy. I wtedy zrozumiałam, że prawda jest ważniejsza niż jedna noc.

O godzinie 20:00 parking szpitalny był prawie pusty

Roman Steel stał pod jarzeniówkami z kluczykami w dłoni, obserwując swojego ośmioletniego syna, Ethana, który powoli zbliżał się do niego przez automatyczne drzwi. Chłopiec poruszał się ostrożnie, jedną ręką przyciskając do żeber, a jego plecak z dinozaurem ciągnął się za nim po ziemi.

„Hej, kolego.” Roman przykucnął, starając się zachować spokój, pomimo zimnej złości, która narastała w nim od telefonu Rachel trzy godziny temu. „Jak się czujesz?”

Oczy Ethana — tak samo szare jak oczy Romana — na chwilę uniosły się w górę, po czym spojrzał na chodnik.

“Dobra.”

„Dobra. Zabierzemy cię do domu”. Roman sięgnął po plecak.

Ethan wzdrygnął się.

To było subtelne, ledwie zauważalne, ale Roman spędził dziesięć lat jako śledczy na miejscu zbrodni, zanim zaczął uczyć kryminalistyki na uniwersytecie stanowym. Zauważył wszystko.

Jazda rozpoczęła się w ciszy.

Roman wjechał na autostradę, zerkając na Ethana w lusterku wstecznym. Jego syn siedział sztywno na tylnym siedzeniu, wpatrując się przez okno w mijane latarnie uliczne.

“Pas bezpieczeństwa.”

Ethan się nie poruszył.

„Ethan. Zapnij pasy.”

„Nie chcę.”

„Synu, bezpieczeństwo przede wszystkim.”