Michael Carter poprawił swój szyty na miarę granatowy garnitur, a następnie zajął miejsce w pierwszej klasie na pokładzie samolotu linii American Skyways o numerze lotu 782, lecącego z Dallas do Nowego Jorku.

W wieku 45 lat został dyrektorem generalnym szybko rozwijającej się firmy technologii logistycznej, która właśnie weszła na giełdę.

Pomimo swojego statusu, Michael wolał latać, nie zwracając na siebie uwagi – jego jedyną przyjemnością było rezerwowanie biletów pierwszej klasy, co pozwalało mu na pracę bez rozpraszania uwagi.

Gdy samolot osiągnął wysokość przelotową, stewardesy rozpoczęły rozdawanie posiłków.

Michael, który kilka dni wcześniej dokonał wstępnego wyboru dania głównego w postaci smażonego łososia w aplikacji linii lotniczych, spodziewał się, że obsługa będzie prosta.

Jednak gdy kelnerka dotarła do jego rzędu, zawahała się.

„Przepraszam pana” – powiedziała. „Skończył nam się łosoś. Został nam tylko makaron”.

Michael był w szoku. Potwierdził swój wybór, otrzymał cyfrowy paragon i dopłacił za posiłek premium.

„To niemożliwe” – powiedział spokojnie. „Zarezerwowałem łososia z wyprzedzeniem”.

Wyraz twarzy obsługi stwardniał. „Cóż, już nie ma. Będzie pan musiał wziąć makaron”.

Michael zobaczył chwilę wcześniej, jak pasażerowi obok niego — młodszemu mężczyźnie w koszulce polo — podawano łososia.

„Przepraszam” – powiedział Michael, starając się zachować spokój. „Dlaczego mój potwierdzony posiłek został wydany?”

Obsługująca pochyliła się, zniżając głos. „Proszę pana, proszę się uspokoić i zaakceptować to, co mamy”.

W kabinie pierwszej klasy panował dyskomfort.

Michael nie krzyczał, tylko zadał rozsądne pytanie. Mimo to postawa asystentki sugerowała, że ​​postrzegała go jako problem.