Po 15 latach małżeństwa bez intymności podsłuchałam wyznanie mojego męża i to zmieniło wszystko

Pomyślałam, że to może tylko pierwsza noc. Że jest troskliwy.

Ale to się powtórzyło następnej nocy. I kolejnej. I kolejnej.

Za każdym razem, gdy podchodziłam trochę bliżej, mając nadzieję, że spotka się ze mną w połowie drogi, on się odsuwał. Bez szorstkości. Nie okrutnie. Po prostu… jakby wiedział dokładnie, gdzie leży niewidzialna granica między nami — i nie chciał jej przekroczyć.

Próbując wszystkiego — oprócz prawdy
W dziesiątym roku studiów napisałam pozew rozwodowy, po cichu zapisując go na laptopie jako der_late.docx. Często go edytowałam, czasami całkowicie usuwając, a innym razem przygotowując do druku.

W trzynastym roku studiów w końcu mu go wręczyłam.

Przeczytał go uważnie, po czym spojrzał na mnie i powiedział: „Daj mi trochę czasu”.

„Czasu do kiedy?” — zapytałam.

Wyjrzał przez okno.

„Po tym sezonie”.

Nie wiedziałam, o którą porę roku mu chodzi — o monsun, zimę czy o porę, w której w końcu przestanę czekać.

Próbowaliśmy terapii. Ja spróbowałam szczerości. Ja spróbowałam krzyczeć. Terapeuta zapytał, czy zmaga się z pożądaniem. Skinął głową. Z orientacją? Kolejne skinienie. Z traumą?

Cisza.

Dzień, w którym wróciłam wcześniej
Był deszczowy dzień, typowy dla Delhi. Wróciłam wcześnie do domu i cicho otworzyłam drzwi, przemoczona po nagłej ulewie. Nie chciałam podsłuchiwać, ale jego głos rozbrzmiewał w gabinecie.

„Halo? Aarav?”

Aarav — jego najlepszy przyjaciel i mój kolega ze szkoły. Często przychodził w soboty. Pili piwo i rozmawiali do późna w nocy. Ani razu nie poczułam zazdrości.

Do tego momentu.

Stałam nieruchomo, nasłuchując.

„Znów wniosła pozew o rozwód” — powiedział mój mąż.

„Rozwód?” Głos Aarava załamał się.

„Piętnaście lat, Aarav. Dotrzymałem obietnicy. Ale się nie rozwiodę. Dałem słowo”.

„Komu?”

„Tobie. I jemu”.

Zapadła długa cisza.

Potem usłyszałam, jak mówi: „Tej nocy… Nadal słyszę hamulce”.

Przycisnęłam dłoń do ściany, żeby nie upaść.

Sekrety Wyjawione — I Imię Z Przeszłości
Tej nocy skonfrontowałam się z nim.

„Kochasz Aarava?”

Spojrzał na mnie zmęczonym, ale szczerym wzrokiem.

„Uwielbiam obietnice. Te, które ci dałam. Te, które dałam jemu”.

Wyszłam następnego dnia. Zabrałam tylko walizkę, kaktusa w doniczce i ciężkie serce. Na jego biurku znalazłam trzy rzeczy:

Polisę na życie, na której byłam jedynym beneficjentem. Jeśli nasze małżeństwo zakończy się w ciągu 24 miesięcy, wypłata będzie nieważna. Polisa została podpisana dwa lata wcześniej — 23 września.
Potwierdzenie z oddziału hematologii. Przechodził chemioterapię.
Zdjęcie mnie i kogoś z mojej przeszłości — Rohana, mojej pierwszej miłości. Zmarł

w wypadku motocyklowym, a przynajmniej tak mi się wydawało. Na odwrocie napisałam:
„O tej porze roku deszcze zawsze przychodzą wcześniej”.
Obok notatka: „Przepraszam. – V”.

Vikram — mój mąż.