Po pogrzebie taty rodzina wyrzuciła moje rzeczy na trawnik, wymieniła zamki i zaśmiała się szyderczo: „Ten dom teraz należy do nas – wynoś się!”. Milczałem. Ale kiedy odezwał się notariusz, ich twarze zbladły: dom nie był w testamencie… bo już należał do…

Kilka miesięcy później tata zaprosił mnie na rodzinny obiad. Było dokładnie tak niezręcznie, jak się spodziewałam. Tata cieszył się na mój widok, mama była uprzejmie chłodna, a Emma przez cały posiłek przechwalała się swoją niedawną podróżą do Europy, nowym mercedesem i designerską torbą, która kosztowała pewnie ze trzy tysiące – wszystko opłacone z pieniędzy, które dałam tacie na dom. Uśmiechnęłam się tylko i zjadłam obiad.

Minęło sześć miesięcy. Potem stan zdrowia taty gwałtownie się pogorszył. Zacząłem przychodzić do niego codziennie po pracy, żeby się nim zająć, bo mama i Emma nie miały ochoty zajmować się „obrzydliwościami”. W końcu, na jego prośbę, wróciłem do swojego starego pokoju.

Trzy miesiące później tata zmarł. Byłam przy nim do końca, trzymając go za rękę. Mama i Emma poszły kupić stroje pogrzebowe.

Dzień po pogrzebie wróciłem z cmentarza i zastałem wszystkie moje rzeczy w workach na śmieci na trawniku przed domem. Zamki zostały wymienione.

„Odejdź, Sheilo!” – zawołała mama z wnętrza. „Ten dom należy teraz do nas. Już tu nie mieszkasz”.

Nie zrobiłem sceny. Spakowałem rzeczy do samochodu i pojechałem do znajomego. Czeka ich bardzo niemiła niespodzianka, pomyślałem.

Dwa dni później zebraliśmy się wszyscy w kancelarii prawniczej na odczytanie testamentu. Mama, Emma i jej nowy chłopak, Tyler, byli uśmiechnięci.

Prawnik zaczął. Mojej żonie połowę moich pozostałych kont bankowych. Mojej córce Emmie drugą połowę i cały majątek osobisty w domu. Mojej córce Sheili moją prywatną bibliotekę.

Emma się uśmiechała. „A co z domem?” – zapytała z zapałem.

Prawnik wyglądał na zdezorientowanego. „Dom nie jest wymieniony w testamencie”.

„Co masz na myśli?” – zapytała mama. „On był właścicielem domu!”

„Według moich dokumentów” – powiedział prawnik – „pani mąż nie był właścicielem domu w chwili śmierci. Wygląda na to, że został sprzedany ponad rok temu”.

W pokoju zapadła grobowa cisza. „To niemożliwe!” krzyknęła mama.

Wstałem powoli. „Nie ma mowy. Ten dom należy do mnie”.