Po trzech latach małżeństwa mój mąż chciał spać osobno. Opierałam się, ale nie udało mi się. Pewnej nocy zrobiłam dziurę w ścianie – i to, co zobaczyłam, przeraziło mnie.

Byliśmy małżeństwem od trzech lat, nasza miłość wciąż silna i żarliwa, gdy pewnego dnia mój mąż, z poważnym spojrzeniem, nagle powiedział mi:
„Chcę się przespać chwilę sama…”.

Byłam oszołomiona. Dla każdej kobiety te słowa są jak błyskawica. Płakałam, atakowałam i zaciekle próbowałam się opierać, ale on pozostał niewzruszony. W końcu, bezsilna, nie miałam innego wyjścia, jak się poddać.

Jednak niepokój wciąż we mnie tkwił. Ciągle myślałam: „Czy on może spotykać się z kimś innym?”. Czy już się mną zniesmaczył?”. Te lęki przytłaczały mnie dniem i nocą, odbierając mi apetyt i sen.

Pewnego wieczoru, pod nieobecność męża, odważyłam się w końcu wynająć robotnika, aby wywiercił maleńki otwór, nie większy niż kciuk, w rogu ściany jego sypialni.

Następnej nocy, z bijącym jak szalone sercem, przycisnęłam oko do otworu, a całe moje ciało drżało.

A potem… o mało nie zemdlałam z szoku.
W pokoju nie trzymał w ramionach innej kobiety. Zamiast tego klęczał, otoczony świecami, kadzidłem i starą fotografią. Jego oczy były opuchnięte, łzy spływały strumieniami, gdy szeptał imię kobiety i szlochał jak zagubione dziecko.

Ta kobieta… nie była obca. To było jego zdjęcie ślubne z pierwszą żoną, tą, która odeszła pięć lat wcześniej.

Poprosił, żebym spała sama, nie po to, by mnie zdradzić, ale dlatego, że pragnął w milczeniu powrócić do wspomnień o pierwszej miłości, której nigdy nie porzucił.

Osunęłam się na podłogę, łzy płynęły strumieniami. moje oczy. Moja furia zniknęła, zastąpiona głębokim smutkiem zmieszanym ze współczuciem: to wcale nie była zdrada, ale prawda, że ​​dzieliłam życie z sercem, które nigdy nie było moje.

Wygenerowany obraz