Podczas kolacji rocznicowej zamieniłam się szklankami i odkryłam szokujący sekret

Jadalnia rozświetlała się ciepłym, złotym blaskiem żyrandola.

Ja, Rachel, stałam przy długim, nakrytym bielą stole, uśmiechając się, gdy przyjaciele i rodzina składali nam gratulacje. Ten wieczór miał być wyjątkowy – nasza ósma rocznica ślubu.

Mój mąż, Marcus, był idealnym przykładem kochającego i odnoszącego sukcesy mężczyzny – w dopasowanym granatowym garniturze, wypastowanych butach i uśmiechu, który rozświetlał całe pomieszczenie. Goście go uwielbiali. I zawsze tak było.

Ale w ciągu ostatnich kilku tygodni coś się w nim zmieniło. Był cichszy w moim towarzystwie, chował telefon do kieszeni, gdy wchodziłem do pokoju, a „nagłe wypadki w pracy” pojawiały się o dziwnych porach. Drobiazgi. Rzeczy, na które można było nie zwrócić uwagi – chyba że znało się go tak dobrze jak ja.

Kolacja była w pełnym toku, śmiech i rozmowy przeplatały się w serdecznym szepcie. Marcus stał na czele stołu, unosząc kieliszek wina w toaście.

Kiedy mówił – wspominając nasze pierwsze lata, rozśmieszając gości – mój wzrok padł na jego dłonie. I wtedy to zobaczyłem.

Szybkim, wprawnym ruchem Marcus wyciągnął z kieszeni małą saszetkę i wsypał jej zawartość do mojego kieliszka. Drobny proszek natychmiast rozpuścił się w czerwonym winie. Nie spojrzał na mnie.

Uśmiech nie znikał z mojej twarzy, ale żołądek mi się ściskał. Nie pij, Rachel. Ani się waż.