Podczas kolacji wigilijnej mój telefon zawibrował: wiadomość głosowa od taty. Do mojej siostry. Słuchałem, dreszcz przeszedł mi po plecach, a to, co zrobiłem, zmieniło wszystko.

Brzęk widelców był jedynym rytmem, który wciąż rozbrzmiewał w pokoju. Pieczeń lśniła pod żyrandolem, a sosnowy zapach wieńca mieszał się z maślanym, cierpkim aromatem. Była Wigilia, a cisza, która zapadła między członkami rodziny, wcale nie była spokojna.

Mój ojciec siedział na tronie u szczytu stołu niczym król, jego głos był głęboki i pewny siebie, taki, jakim podkreślał swoją władzę. Naprzeciw niego Chloe uśmiechnęła się z rozbrajającą swobodą, zakładając blond pasemko za ucho, jakby cały świat czekał na jej słowa. Wtedy Vivian wybuchnęła lekkim, delikatnym śmiechem, a zapach jej perfum unosił się nad stołem, przypominając, jak nieskazitelnie zawsze wyglądała.

Rozkładam groszek na talerzu w równych rzędach, udając, że słucham, podczas gdy moje myśli błądzą gdzieś daleko od stołu. Jeśli ta chwila cokolwiek w Tobie budzi, jeśli kiedykolwiek doświadczyłeś rodzinnego posiłku ze ściśniętym żołądkiem, powiedz mi, jakie wspomnienie przychodzi Ci na myśl, bo właśnie w tym momencie siedziałem przy własnym świątecznym stole, starając się zachować spokój w ciszy zimniejszej niż śnieg na zewnątrz.

Mój telefon zawibrował, dotykając lnianej serwetki. Przez chwilę myślałem, że to jedna z tych wiadomości służbowych, które ignorowałem przez cały tydzień, coś o raporcie podsumowującym rok. Spojrzałem w dół i zaparło mi dech w piersiach, gdy zobaczyłem ten numer.

Tata.

Na ekranie na chwilę pojawiła się ikona notatki głosowej. Automatycznie w nią kliknąłem. Trzeszczący dźwięk, a potem jego głos.

„Nie dziś wieczorem, Chloe. Tylko dopilnuj, żeby nie zobaczyła papierów, zanim je podpiszemy”.

Dziesięć sekund. To wszystko.

Powietrze uleciało mi z piersi naraz. Zablokowałem telefon, położyłem go ekranem do dołu obok noża i uśmiechnąłem się, jakby nic się nie stało.

Tata podniósł wzrok.

“Wszystko w porządku, Em?”