Podczas mojej własnej rocznicy ślubu teściowa nagle oświadczyła, że ​​ukradłam jej biżuterię. Kiedy zaprzeczyłam, ona i szwagierka rzuciły się na mnie, krzycząc: „Przeszukaj ją! To ona jest złodziejką!”. Rozerwały mi sukienkę na oczach dwustu gości. Wyrzucona na zewnątrz w upokorzeniu, wykonałam jeden telefon – i ten telefon zmienił wszystko.

DALEJ Harper gwałtownie potrząsnęła moją sukienką. „Nic tu nie ma” – zadrwiła. „Sprawdź resztę”.
„Proszę, przestań” – szlochałam. „Nic nie wzięłam”.

Głos Granta przeciął mi się przez gardło. „Wyciągnijcie ją stąd”.

Dwóch strażników wywlekło mnie na zewnątrz, podczas gdy w środku znów rozległ się śmiech. Adrian się nie poruszył. Ani słowa.

Wyrzucili mnie na zimny podjazd. Skuliłam się, szlochając, gdy muzyka w środku znów zaczęła grać. Wtedy podbiegł młody parkingowy i otulił mnie swoją kurtką. Ta drobna uprzejmość całkowicie mnie załamała.

Drżącymi rękami pożyczyłam jego telefon i wybrałam numer, którego przysięgłam sobie nigdy nie użyć.

„Tato” – wyszeptałam przez łzy. „Potrzebuję cię”.

Zapadła cisza – a potem głos mojego ojca, niski i groźny: „Nie ruszaj się, moja dziewczyno. Już idę”.

Piętnaście minut później nocne niebo rozświetliło się światłami. Dziesięć czarnych SUV-ów i helikopter zstąpiły na osiedle. Goście rzucili się do okien, szepcząc. Kiedy główne drzwi limuzyny się otworzyły, wysiadł mój ojciec.
Daniel Herrera – wysoki, siwowłosy, władczy. Biła od niego siła. Za nim szli prawnicy, ochrona i komisarz policji miejskiej. Nad głowami krążyły kamery.
Strażnicy, którzy mnie wyrzucili, stali jak wryci, gdy ojciec się zbliżył. Owinął mnie płaszczem i wyszeptał: „Jestem tutaj”. Potem, głosem niosącym się po dziedzińcu: „Który z was dotykał mojej córki?”.
W środku wybuchł chaos. Harper pojawił się w drzwiach, oburzony. „To teren prywatny!”.
Ojciec uśmiechnął się zimno. „Niedługo”.
Weszliśmy do środka. Orkiestra znów się zatrzymała. Dwieście bogatych twarzy zwróciło się w jego stronę. Niektórzy rozpoznali go od razu; inni z niedowierzaniem szeptali jego imię.
„Dobry wieczór” – zaczął, biorąc mikrofon. „Nazywam się Daniel Herrera – założyciel Globalnego Imperium Herrery”.
Ochronnie objął mnie ramieniem. „Ta kobieta, którą dziś wieczorem rozebrałeś i upokorzyłeś – ta „złodziejka” – jest moją córką. Moim jedynym dzieckiem. Moim spadkobiercą”.
Wstrzymaj oddech. Telefony nagrały. Harper zbladła. Adrian wyglądał jak mężczyzna, który zobaczył ducha.
„Moja córka chciała być kochana za to, kim była” – kontynuował ojciec. „Więc ukryła swoje imię. A wy…” – spojrzał gniewnie na Montemayorów – „postanowiliście ją zniszczyć”.
Pstryknął palcami. Duży ekran zamigotał. Pojawiło się ukryte nagranie – Aria wkrada się do pokoju matki, kradnie różowy naszyjnik z diamentami, a następnie zakopuje go pod krzakiem róż.
Na drugim klipie widać ją z Harper, planującą mój upadek.
„Kiedy ją upokorzymy” – powiedział wyraźnie głos Harper – „Adrian będzie musiał się z nią rozwieść. W końcu pozbędziemy się tego małego pasożyta”. Zdziwienie przerodziło się w przerażoną ciszę. Każde kłamstwo, każde okrucieństwo, ujawnione światu.
Mój ojciec odwrócił się do nich. „Czy chcielibyście to wyjaśnić?”