Podczas rozprawy rozwodowej mój były mąż wybuchnął śmiechem, gdy zobaczył moją sukienkę, prosty strój, który znalazł w sklepie z używaną odzieżą. Myślał, że robi ze mnie idiotkę przed wszystkimi, przekonany, że jego drogi garnitur czyni go lepszym mężczyzną.

Mark nawet nie raczył podnieść głowy.

„Nigdy nie słynął z wyczucia wyglądu” – powiedział, odkładając długopis. „Dlatego należy do poprzedniego rozdziału”.

Prawnik podał mi ostatnią kartkę papieru. Moja ręka zawahała się, gdy podpisywałem, kończąc dwanaście lat wspólnego życia w zamian za dziesięć tysięcy dolarów i całe życie pełne „co by było, gdyby”.

Kiedy wyszli z pokoju, ich śmiech niósł się niczym wpadająca w ucho ścieżka dźwiękowa. Zostałem sam, patrząc, jak atrament wysycha obok mojego imienia, czując, jakby ziemia usuwała mi się spod stóp.

Mój telefon zawibrował.

Nieznany numer.

Już miałem pozwolić mu zadzwonić. Wtedy intuicja, akt wiary – albo desperacji – kazał mi odebrać.

„Pani Emmo Hayes?” Głos był spokojny. „David Lin, z Lin & McCallister. Przepraszam za telefon, mam informacje o pani stryju, Charlesie Whitmore”.

Serce zabiło mi mocniej. Whitmore. Nazwisko widmo, bogate i odległe, wymazane z rodzinnych rozmów na długo przed śmiercią moich rodziców.

„Z przykrością informuję cię o jego śmierci” – kontynuowała. „Zostawił ci jednak… wszystko. Jesteś jego jedynym spadkobiercą”.

Zaniemówiłem.