Prezes wspólnoty mieszkaniowej próbowała mnie eksmitować za „podejrzaną działalność”, bo zaparkowałem nieoznakowany samochód na podjeździe. Nie wiedziała, że ​​jestem tajnym detektywem ds. narkotyków, a jej „dowody” właśnie dały mi prawdopodobny powód do jej aresztowania.

Podkładka pod myszkę. To była jej broń.

Niektórzy noszą broń. Niektórzy noże. Brenda, samozwańcza dyktatorka Stowarzyszenia Właścicieli Domów Whispering Pines , miała przy sobie podkładkę do pisania i taśmę mierniczą.

Mam na imię Jack. Dla sąsiadów jestem facetem, który trzy miesiące temu wprowadził się na narożną działkę z moją żoną Sarą. Jeżdżę rozklekotanym Chevroletem Impalą z 2010 roku z przyciemnianymi szybami. Wychodzę z domu o 22:00 i wracam o 4:00 rano. Mam brodę, tatuaże na przedramionach i zazwyczaj wyglądam, jakbym nie spał od tygodnia.

Dla Brendy byłem bandytą. Plagą na jej nieskazitelnej okolicy. Handlarzem narkotyków.

Nazywam się detektyw Jack Miller i pracuję w Miejskim Komisariacie Policji. Jestem tajnym policjantem z Wydziału Narkotykowego.

Nie mogłem powiedzieć sąsiadom, co robię. Na tym polega sens bycia tajnym. Gdyby kartele, które tropiłem, wiedziały, gdzie mieszkam, moja żona byłaby w niebezpieczeństwie. Więc pozwoliłem Brendzie myśleć, co chciała. Schowałem dumę, gdy zostawiła na przedniej szybie mojego samochodu pasywno-agresywne notatki o „standardach sąsiedzkich”.

Ale dziś Brenda postanowiła przejść od notatek do działań wojennych.

Obudziłem się o 13:00 po wyczerpującej osiemnastogodzinnej zmianie. Wszedłem do kuchni i zastałem Sarę płaczącą przy stole.

„Saro?” – zapytałam, a policjantka we mnie natychmiast się obudziła. „Co się stało? Czy to twoja mama?”

Sarah pokręciła głową. Przesunęła kartkę papieru po stole.

To był list. Gruby. Czerwona czcionka.