„Przestań liczyć moje pieniądze: blokuję skargi, ratuję rodzinę i spokój”

„Teściowa przyszła po „swoją część” — zastała zamknięte drzwi i czek za trzy lata milczenia”

— Przyszłam po swoje, — powiedziała zimno Wiera Il’iniczna, stojąc w progu z zniszczonym notesem w pomarszczonych dłoniach.

Maja zamarła w framudze drzwi.

Jesienny przeciąg przeszedł przez korytarz, zmuszając ją do drgnięcia — albo może powodem była ta wysoka kobieta z zaciśniętymi wargami.

— Dzień dobry, Wiera Il’iniczna, — automatycznie zrobiła krok w tył, ustępując miejsca byłej teściowej w przedpokoju. — Co się stało?

Kobieta weszła do środka, nie zrzucając płaszcza, jakby nie zamierzała zostawać. Pod pachą mocno ściskała swój zniszczony notes w brązowej okładce.

— Z Artiomem razem oszczędzaliśmy na to mieszkanie, — Wiera Il’iniczna otworzyła notes, pokazując starannie zapisane liczby. — Teraz, gdy znów stoisz na nogach — chcę, żebyś oddała mi moją połowę. W gotówce.

W kuchni czajnik zaczął gwizdać coraz głośniej i natarczywiej, ale Maja jakby go nie słyszała.

Patrzyła na liczby w notesie, próbując pojąć, co się dzieje. Trzy lata po śmierci Artioma.

Trzy lata ciszy, a teraz to.

Maja wzięła głęboki oddech i w końcu podniosła oczy.

— A przyszłaś pomagać, kiedy w nocy jedliśmy suchą kaszę gryczaną? — zapytała cicho, skrzyżowawszy ręce na piersi.

Wiera Il’iniczna zbledła na słowa synowej, palce zacisnęły notes. W ciszy natarczywie gwizdał zapomniany czajnik.

— Jaki ton, Majo? Jestem matką Artioma, a nie obcą osobą, — głos teściowej brzmiał urażony.

Maja w milczeniu poszła do kuchni, aby wyłączyć kuchenkę.

Woda w czajniku prawie zagotowała się. Jakże symboliczne, pomyślała — tak samo wyczerpały się jej siły przez ostatnie lata.

Trzy lata po śmierci męża przeszłość znowu pukała do drzwi.

Ich znajomość z Artiomem była jak w romantycznym filmie — przypadkowe spotkanie w księgarni, kawa, rozmowy do rana.

On pracował jako kierowca w firmie transportowej, ona jako młodsza księgowa w firmie budowlanej.

Zwykła historia zwykłych ludzi.