„PRZESTAŃ UDAWAĆ!” krzyknęła mama, ściągając mnie z kanapy podczas ataku. Nie wiedziała, że ​​nowe szpitalne kamery wszystko nagrywają. Kiedy neurolog odtworzył nagranie, wtedy…

„PRZESTAŃ UDAWAJ!” WRZASKAŁA MAMA, ZRYWAJĄC MNIE Z KANAPY PODCZAS NAPADU. NIE WIEDZIAŁA, ŻE NOWE KAMERY SZPITALNE NAGRYWAJĄ WSZYSTKO, GDY NEUROLOG ODTWORZYŁ NAGRANIE. POTEM…
„Przestań udawać”. Mama krzyknęła i zerwała mnie z kanapy podczas napadu. Moja siostra powiedziała: „Mamo, pozwól mi to dokończyć”. Podczas gdy próbowała uderzyć mnie w twarz stalowym prętem, żebym nie mogła mówić, rodzice przytrzymali mnie i powiedzieli: „Śmiało”. Nie wiedzieli, że nowe kamery szpitalne nagrywają wszystko.

Kiedy neurolog pokazał nagranie policji, moja rodzina zdała sobie sprawę, że popełniła straszny błąd. Wszyscy byli zdruzgotani. Mam na imię Sarah i mam 24 lata. Zdiagnozowano u mnie padaczkę w wieku 16 lat. A dokładnie padaczkę skroniową. Dla tych, którzy nie wiedzą, ten rodzaj padaczki może powodować napady padaczkowe częściowe złożone, które czasami sprawiają wrażenie, jakbym był nieprzytomny lub zachowywał się dziwnie. Innym razem są to napady pełnoobjawowe. Moja rodzina nigdy tak naprawdę nie zaakceptowała mojej diagnozy.

Moi rodzice, Linda i Robert, zawsze postrzegali problemy ze zdrowiem psychicznym i neurologicznym jako wymówkę dla słabości. Moja starsza siostra, 28-letnia Jessica, zawsze była ich ulubienicą. Jest pielęgniarką, co pogarszało sytuację, ponieważ ciągle mówiła moim rodzicom, że tylko udaję, żeby zwrócić na siebie uwagę.

Mój młodszy brat, 20-letni Michael, zazwyczaj unikał rodzinnych dramatów, ale też nigdy mnie nie bronił. Kiedy byłem mały, za każdym razem, gdy miałem napad, mama przewracała oczami i mówiła coś w stylu: „Znowu zaczyna się jej małe przedstawienie”. Mój tata po prostu mnie ignorował. Jednak Jessiki była najgorsza. Bardzo się wściekała i oskarżała mnie o kradzież jej uwagi, niezależnie od tego, co działo się w jej życiu.

Najgorsze było to, że moje napady nie zawsze były tak dramatyczne i oczywiste, jak w filmach. Czasami po prostu wpatrywałam się w przestrzeń przez minutę lub wykonywałam powtarzalne ruchy rękami. Czasami miałam napady ogniskowe, jak nazywał je mój neurolog. Byłam przytomna, ale nie mogłam mówić ani reagować.