Przewróciła oczami. „Za dużo kombinujesz”. Potem nachyliła się do niego, śmiejąc się, jakby mnie tam w ogóle nie było. Skinąłem raz głową. Bez kłótni. Bez sceny. Po prostu wyszedłem i pozwoliłem imprezie toczyć się dalej beze mnie. Kilka godzin później ktoś zaczął walić do moich drzwi. Stała na moim ganku, roztrzęsiona i zapłakana, wołając moje imię – po tym, jak w końcu zrozumiała, dlaczego za nią nie poszedłem.

Przewróciła oczami: „Przestań być niepewny”, śmiejąc się mu na kolanach, jakby mnie tam nie było

Przewróciła oczami i powiedziała mi, żebym przestała być niepewna, śmiejąc się mu w kolana, jakby mnie tam w ogóle nie było.

Skinąłem głową i zniknąłem z imprezy.

Kilka godzin później stała przed moim domem, płakała i wołała mnie po imieniu, gdy zrozumiała, dlaczego za nią nie poszedłem.

Mam 33 lata i myślałem, że wiem, jak wygląda miłość.

Gdybyś zapytał mnie tydzień przed tamtym wieczorem, powiedziałbym ci, że Claire i ja jesteśmy solidni.

Nie jest idealny.

Nie jest to para, która publikuje podpisy do zdjęć z okazji rocznicy i nosi takie same piżamy.

Ale solidne.

Trzy i pół roku razem.

Osiemnaście miesięcy życia pod jednym dachem.

Wspólna lista zakupów na lodówce.

Zniszczone menu na wynos, którego nigdy nie wyrzuciliśmy.

Jej gumki do włosów w szufladzie w mojej łazience.

Moje bluzy z kapturem w jej samochodzie.

Rodzaj życia, w którym budujesz sobie życie krok po kroku, aż przestaniesz pamiętać, jak to jest być samemu.

Jasne, mieliśmy swoje problemy.

Kto nie?

Ale jej ufałem.

To był mój pierwszy błąd.