Przez 12 lat wiedziała, że ​​jej mąż jest niewierny, ale nigdy nie powiedziała o tym ani słowa. Troszczyła się o niego, była wzorową żoną… aż do momentu, gdy na łożu śmierci wyszeptała zdanie, które zamarło w bezruchu: prawdziwa kara dopiero się zaczęła.

Przez dwanaście lat małżeństwa  Elena Ramírez  skrywała sekret, którego nigdy nikomu nie wyjawiła. Dla świata zewnętrznego była idealną żoną odnoszącego sukcesy biznesmena, z domem w dzielnicy Del Valle, dwójką wzorowych dzieci i życiem, którego wielu by pozazdrościło. Ale w jej sercu pozostał tylko popiół.

Po raz pierwszy odkryła niewierność  męża Raúla , gdy jej najmłodsza córka skończyła właśnie cztery miesiące. Był deszczowy czerwcowy poranek w Mexico City. Elena obudziła się, by przygotować butelkę i zauważyła, że ​​prawa strona łóżka jest pusta. Gdy przechodziła obok biura, słabe światło monitora oświetliło postać jej męża, który cicho rozmawiał z młodą kobietą podczas rozmowy wideo.

— „Tęsknię za tobą, kochanie… Chciałbym, żebyś tu dziś wieczorem była”.
Głos Raúla był miękki, niemal czuły – czułość, jakiej Elena nigdy nie słyszała skierowanej do niej.
Jej palce zadrżały. Butelka upadła na podłogę i powoli potoczyła się. Ale zamiast wejść do środka i krzyczeć, po prostu się odwróciła. Wróciła do pokoju, przytuliła swoje dziecko i wpatrując się w sufit, zdała sobie sprawę, że coś w jej wnętrzu umarło.

Od tej nocy Elena postanowiła milczeć.

Nie było scen zazdrości, skandali, łez przed dziećmi. Tylko cisza.
Raúl żył dalej swoim życiem – podróżami służbowymi, spotkaniami do późna, drogimi prezentami, które, jak wierzył, mogły zapewnić spokój.
Elena również żyła dalej swoim życiem – pracowała w swojej małej praktyce psychologicznej, oszczędzając każdy grosz, budując emocjonalny azyl tylko dla siebie i swoich dzieci,  Diego  i  Camili .