Przez 12 lat wiedziała, że ​​jej mąż jest niewierny, ale nigdy nie powiedziała o tym ani słowa. Troszczyła się o niego, była wzorową żoną… aż do momentu, gdy na łożu śmierci wyszeptała zdanie, które zamarło w bezruchu: prawdziwa kara dopiero się zaczęła.

Czasami jej przyjaciółki ją chwaliły:
„Masz tyle szczęścia, Eleno. Twój mąż traktuje cię jak królową”.
Uśmiechała się lekko.
„Tak… Mam to, czego potrzebuję: moje dzieci”.

Dwanaście lat później wszystko nagle się zmieniło.
Raúl, mężczyzna, który zawsze był silny i wyniosły, zaczął gwałtownie tracić na wadze. Diagnoza uderzyła jak kubeł zimnej wody:  rak wątroby w stadium końcowym .

Leczenie w szpitalu Ángeles było drogie, bolesne i bezużyteczne. W ciągu zaledwie kilku tygodni biznesmen, który wypełnił swoje życie arogancją, stał się wątłym ciałem o żółtawej skórze i łamiącym się głosie. A u jego boku, dniem i nocą, była tylko Elena.

Cierpliwie go karmiła, ocierała pot, zmieniała pościel i pomagała mu się przewrócić w łóżku. Bez cienia skargi.
Nie płakała. Nie uśmiechała się. Po prostu robiła to, co musiała.
Czasami pielęgniarki mamrotały:
„Jaka dobra kobieta… wciąż troszczy się o niego z taką miłością”.
Ale nikt nie wiedział, że to  już nie miłość , a  obowiązek .

Pewnego wieczoru, gdy słońce przebijało się przez żaluzje w sypialni,  pojawił się ten drugi .

Młoda kobieta w czerwonej sukience i z idealnie wyrzeźbionymi ustami szła korytarzem w szpilkach, które brzęczały jak noże na szpitalnej podłodze.
Kiedy otworzyła drzwi i zobaczyła Elenę siedzącą na skraju łóżka, zatrzymała się.
Cisza była nie do zniesienia.
Elena podniosła wzrok, popatrzyła na nią przez chwilę i cicho powiedziała:
„On nie może już dużo mówić… ale jeśli chcesz się pożegnać, możesz”.

Młoda kobieta przełknęła ślinę, spojrzała na twarz chorego mężczyzny i cofnęła się. Potem, bez słowa, odwróciła się i zniknęła.
Nikt nie może konkurować z kobietą, która cierpiała w milczeniu przez dwanaście lat.