Było gorące popołudnie w wiosce.

Ja — Hanh — kucałem i zbierałem suche gałęzie, aby rozpalić ogień.

Gdy już byłem w drzwiach, mój dziesięcioletni syn patrzył na mnie swoimi niewinnymi oczami.

„Mamo, dlaczego nie mam takiego ojca jak moi koledzy z klasy?”

Nie potrafiłem odpowiedzieć. Minęło dziesięć lat, a ja wciąż nie mogę znaleźć odpowiedzi na to pytanie.

Lata drwin i upokorzeń

Kiedy zaszłam w ciążę, po wiosce zaczęły krążyć plotki:

„Wstydź się! W ciąży bez męża! Hańba dla twoich rodziców!”

Zacisnąłem zęby i to wszystko zniosłem.

Z coraz większym brzuchem pracowałem, gdzie tylko mogłem: pieliłem, zbierałem ryż, zmywałem naczynia w barze.
Niektórzy rzucali śmieciami przed moim domem, inni głośno mówili, gdy przechodziłem:

„Ojciec twojego dziecka musiał uciec… kto chciałby znosić taki wstyd?”

Nie wiedzieli, że mężczyzna, którego kochałam, był przeszczęśliwy, gdy dowiedział się, że spodziewam się dziecka.

Powiedział mi, że wróci do domu, aby porozmawiać z rodzicami i poprosić ich o błogosławieństwo na ślub.

Wierzyłem mu całym sercem.

Ale następnego dnia zniknął bez śladu.

Od tamtej pory czekałam na niego każdego dnia: żadnych wiadomości, żadnych wiadomości.

Mijały lata, a ja samotnie wychowywałam syna.

Były noce, kiedy go nienawidziłam za ból, który mi przypominał; innym razem płakałam i modliłam się, żeby jego ojciec żył… chociaż on już o mnie zapomniał.

Dziesięć lat walki