Przez trzy lata małżeństwa jej mąż nigdy nie pozwolił jej się dotknąć — aż pewnego dnia, gdy spojrzała na kamerę w pokoju teściowej, zamarła.

Michael odpowiedział tylko cicho:
„To po prostu jej osobista przestrzeń. Nie wchodź tam”.
Ale odkąd zainstalowano w domu kamerę bezpieczeństwa, Elena zaczęła zauważać dziwny zwyczaj: mniej więcej co dwie godziny teściowa wzywała Michaela do swojego pokoju.
Za każdym razem drzwi pozostawały zamknięte przez 15–20 minut.
Kiedy wychodził, wyglądał na zmęczonego, jego oczy były puste, jakby właśnie spadł z innego świata.
Pewnej nocy, gdy Michael zszedł do garażu, Elena z ciekawością otworzyła aplikację kamery bezpieczeństwa na swoim telefonie – system, o którego zainstalowanie poprosiła Margaret.
Kamera w pokoju teściowej służyła jedynie do „monitorowania stanu zdrowia”, ale to, co zobaczyła, zmroziło jej krew w żyłach.
Na ekranie widać było Margaret siedzącą na krześle naprzeciwko Michaela, przyćmione światło, ściany pokryte wyblakłymi zdjęciami rodzinnymi.
Jej głos był niski i spokojny… „Powiedz mi jeszcze raz, Michaelu. Co pamiętasz z tamtej nocy?”
Michael siedział nieruchomo, jego głos drżał:
„Pożar… Tata krzyczący… ty trzymający świecę…”
„Nie” – przerwała syczącym głosem. „Źle pamiętasz.
To był wypadek. Nic nie widziałeś. Słyszysz mnie?”
Michael drżał.
„Nic nie widziałem.”
Elena się zakrztusiła.
Na ścianie za nimi wisiało zdjęcie mężczyzny w średnim wieku – jego twarz była poparzona, a oczy wycięte z kadru
. Elena zbadała sprawę.
Trzydzieści lat temu ojciec Michaela, Richard Reynolds, zginął w pożarze tego domu. Policja uznała to za „wypadek ze świecą”, ale sąsiedzi szeptali, że Margaret była tam – i że to nie był „wypadek”.
Od tego dnia Michael żył w strachu przed ogniem.
Margaret, u której zdiagnozowano zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (OCD) i osobowość zależną, stosowała terapię „hipnozą”, której nauczyła się ze starej książki, aby „wyleczyć” syna.
Ale w rzeczywistości przeprogramowała wspomnienia Michaela, wmawiając mu, że to on spowodował pożar.
Tej nocy, kiedy Michael wrócił do pokoju, Elena podniosła słuchawkę, a jej głos drżał:
„Czy pamiętasz cokolwiek o swoim ojcu?”.
Zrobił pauzę, unikając jej wzroku.
„Mama kazała mi więcej o nim nie wspominać”.
Elena włączyła kamerę wideo.
W ciągu kilku sekund twarz Michaela zbladła. Spojrzał na ekran, a potem na żonę, zdezorientowany, przestraszony, jak dziecko wyrwane ze złego snu.
Margaret wyszła z pokoju ochrypłym głosem:
„Eleno, nie rozumiesz. Chcę tylko uratować mojego syna”.
Elena krzyknęła:
„Niszcząc go?”.