Przygotowywałam obiad, gdy moja córeczka pociągnęła mnie za szlafrok i cicho powiedziała, że ​​chce przestać brać „tabletki”, które dała jej ciotka. „Mamo, czy mogę przestać brać te tabletki?” Zamarłam na kilka sekund. Starając się zachować spokój, poprosiłam ją, żeby mi je przyniosła, żebym mogła je obejrzeć. Kiedy zaniosłam je do lekarza, jego twarz spoważniała. „Wiesz, co to jest? Skąd to masz?”

Vada oparła się ze znużeniem o granitową wyspę kuchenną w swoim małym wynajętym domu na obrzeżach Denver w stanie Kolorado i spojrzała na zegar nad kuchenką.

18:30

Dzień pracy w firmie finansowej w centrum miasta ciągnął się w nieskończoność. Sprawozdanie roczne wymagało weryfikacji każdej cyfry, każdego przecinka, każdej nuty. Ledwie po trzydziestce, a już czuje się, jakby miała pięćdziesiąt lat, pomyślała Vada.

Tępy ból uciskał jej skronie. Kolumny liczb wciąż migotały przed jej oczami, nawet gdy je zamknęła.

„Muszę zrobić obiad” – przypomniała sobie pod nosem, otwierając lodówkę ze stali nierdzewnej.

W środku znalazła piersi kurczaka, które wyjęła rano do rozmrożenia, trochę pomidorów, marchewkę, cebulę i woreczek ryżu. Nic skomplikowanego, po prostu zwykły obiad w środku tygodnia dla przeciętnej amerykańskiej rodziny z cichej dzielnicy Kolorado.

Vada wyciągnęła deskę do krojenia, odkręciła kran i zaczęła płukać warzywa. Ten mechaniczny ruch ją uspokajał, odrywając myśli od pracy.

Sterling powinna wrócić do domu za godzinę. Jej mąż pracował jako kierownik projektu w firmie budowlanej w centrum Denver i ostatnio jego grafik stał się nieprzewidywalny. Czasami zostawał na budowie do późna. Innym razem znikał w środku dnia, tłumacząc się spotkaniem przed biurem.

Vada nie przejęła się tym zbytnio. Wszyscy mieli pilne terminy i czasami nadgodziny.