Przyszła narzeczona mojego pasierba szydziła, «pierwszy rząd jest tylko dla prawdziwych mam»

— W każdą sobotę — odpowiedziałam. I dotrzymałam tej obietnicy, nawet kiedy był już nastolatkiem i twierdził, że „ciastka są dla dzieci”.

Gdy pobieraliśmy się z Richardem, biologiczna matka Nathana nie kontaktowała się z nim od dwóch lat. Żadnych telefonów, żadnych kartek urodzinowych. Po prostu wielka nieobecność, której sześcioletnie dziecko nie umiało pojąć.

Nigdy nie próbowałam wypełnić tej pustki. Zamiast tego wywalczyłam własne miejsce w jego życiu.

Byłam tam pierwszego dnia drugiej klasy, gdy ściskał swój lunchbox z „Gwiezdnych Wojen” i wyglądał na przerażonego. Byłam na jego Olimpiadzie z Nauki w piątej klasie, kiedy zbudował most z patyczków po lodach, który utrzymał większy ciężar niż wszystkie inne. Byłam tam po tym okropnym szkolnym balu, gdy jego zauroczenie zatańczyło z kimś innym.

Z Richardem nigdy nie mieliśmy wspólnych dzieci. Rozmawialiśmy o tym, ale jakoś nigdy nie przyszedł właściwy moment. A tak naprawdę, Nathan wypełnił nasz dom energią i miłością wystarczającą dla dwa razy większej rodziny.

We troje wypracowaliśmy własny rytm — stworzyliśmy tradycje i żarty, które spoiły nas w coś, co naprawdę przypominało rodzinę.

— Nie jesteś moją prawdziwą mamą — powiedział mi raz Nathan podczas kłótni, gdy miał 13 lat i uziemiłam go za wagarowanie. Te słowa miały ranić. I zraniły.

— Nie — odpowiedziałam, walcząc ze łzami. — Ale naprawdę tu jestem.

Trzasnął drzwiami od swojego pokoju, ale rano znalazłam pod drzwiami kartkę z niezdarnie narysowanym „przepraszam”.

Nigdy więcej o tym nie rozmawialiśmy, ale coś się między nami zmieniło. Jakbyśmy oboje zrozumieli, kim dla siebie jesteśmy. Wiedzieliśmy, że nie łączy nas krew — tylko codzienny wybór. Coś, czego nie da się ubrać w słowa.

Gdy Richard zmarł nagle na udar pięć lat temu, nasz świat się zawalił. Miał zaledwie 53 lata.

Nathan właśnie miał iść na studia.