Rodzina mojego zmarłego narzeczonego próbowała zabrać mu pierścionek, twierdząc, że nasza miłość nie jest prawdziwa. Moim jedynym dowodem były jego listy. Kiedy pokazałam je jego kapitanowi, jego wyznanie wywróciło mój świat do góry nogami: „Anno… to mój charakter pisma. David nie umiał pisać”.

Cisza w moim małym mieszkaniu była fizycznym ciężarem. Minęły cztery dni, odkąd dwóch umundurowanych żołnierzy stanęło w moich drzwiach, z twarzami pełnymi wyćwiczonego współczucia, i roztrzaskało mój świat trzema urywanymi, jałowymi słowami: „Z przykrością informujemy…”. Od tamtej pory świat stał się stłumionym, szarym miejscem. Jedynymi plamami koloru, życia, były stosy listów przewiązanych wyblakłą niebieską wstążką, leżące na stoliku kawowym niczym ołtarz.

Jego listy. Listy Dawida. Były moją jedyną kotwicą w morzu żalu, ostatnim namacalnym śladem mężczyzny, z którym miałam spędzić życie. Jego znajome, zawiłe pismo było jedynym głosem, jaki wciąż słyszałam.

Gwałtowne, natarczywe pukanie do drzwi wyrwało mnie z transu. Otworzyłam i zobaczyłam ich – matkę Davida, Marthę, i jego starszego brata, Toma. Stali na wycieraczce, nie z otwartymi ramionami do pocieszającego uścisku, ale w sztywnej pozie wierzycieli przychodzących odebrać dług. Zimne i oceniające spojrzenie Marthy przesunęło się obok mnie, by zlustrować mieszkanie.

„Anno” – powiedziała głosem pozbawionym ciepła. „Musimy porozmawiać”.

Nie przyszli, żeby dzielić się wspomnieniami. Nie przyszli, żeby płakać ze mną. Przyszli z planem. Siedzieliśmy w napiętym trójkącie w moim salonie, a pudełko z listami było milczącym świadkiem między nami.

„Zajmowaliśmy się sprawami Davida” – zaczął Tom, przechodząc od razu do rzeczy z gościnną manierą sępa. „No i jest jeszcze sprawa rodzinnych pamiątek”.

Byłem zdezorientowany. „Rodzinne pamiątki?”