Rodzina powiedziała mi, żebym nie przychodziła w Sylwestra, bo „wszyscy będą się czuli niekomfortowo”. Spędziłam go więc sama w mieszkaniu. Ale dokładnie o północy zadzwonił mój brat. Jego głos drżał: „Co zrobiłaś? Tata właśnie oglądał wiadomości i nie oddycha prawidłowo…”.

Rodzina Townsendów nie była tylko bogata; byliśmy spadkobiercami. Byliśmy „starą fortuną” z Greenwich w Connecticut, bogactwem, które szeptano, a nie krzyczano. Przynosiło ono czterdziestoletnią firmę produkującą sprzęt medyczny, Townsend Industries, i niewypowiedziane oczekiwanie, że człowiek wie, którego widelca użyć do dania rybnego, zanim nauczy się czytać.
Mój brat, Ryan, był przygotowywany do objęcia tronu. Starszy ode mnie o pięć lat, był architektonicznym ideałem prezesa: wysoki, czarujący bez skrępowania, taki, który mógł wejść do sali konferencyjnej i sprawić, że każdy czuł się jak najważniejszy wakat w jego grafiku. Nosił garnitury Toma Forda jak drugą skórę. Grał w golfa z senatorami. Był wszystkim, czego nasi rodzice oczekiwali od dziedzica.
Byłem błędem w kodzie.

Nazywam się Norah Townsend, mam dwadzieścia dziewięć lat i trzy dni temu moja rodzina oficjalnie zwróciła się do mnie z prośbą o zaprzestanie mojego istnienia.

„Wszyscy poczują się nieswojo” – powiedziała moja matka, jej głos był gładki, elegancki i ostateczny, tym samym tonem, którego używała, odmawiając usługodawcy, który nie spełniał standardów Greenwich. „Lepiej będzie, jeśli nie przyjdziesz na Sylwestra”.

Spędziłem więc ostatnie godziny 31 grudnia 2024 roku samotnie w moim 46-metrowym mieszkaniu typu studio w Cambridge. Grzejnik klekotał w kącie, co stanowiło jaskrawy kontrast z kryształowo-mahoniową ciszą osiedla Townsend. Przez oszronioną szybę obserwowałem nieznajomych na ulicy poniżej – pary tulące się w płaszczach, grupki studentów wymieniających butelki taniego wina – celebrujących upływ czasu. Tymczasem dwie godziny drogi na południe w Connecticut, moja rodzina wznosiła toast szampanem w rezydencji z prawdziwymi kolumnami doryckimi, ciesząc się, że ich „trudna” córka nie psuje estetyki.

Dokładnie o godzinie 12:01 cisza w moim mieszkaniu została przerwana.

Mój telefon zawibrował na stoliku kawowym, gwałtownie i gniewnie. Na wyświetlaczu pojawił się identyfikator dzwoniącego:  RYAN .

Pozwoliłem, żeby zadzwonił trzy razy. Za czwartym razem odebrałem.

„Norah?” Jego głos, zazwyczaj tak naturalnie czarujący, drżał. W tle słyszałam kakofonię – tłuczone szkło, podniesione głosy, przenikliwą nutę histerii. „Norah, co zrobiłaś? Tata właśnie oglądał wiadomości i… ma problemy z oddychaniem. Mama krzyczy. Co ty, do cholery, zrobiłaś?”

„Szczęśliwego Nowego Roku, Ryanie” – powiedziałem spokojnym głosem.

„Wiadomości” – wykrztusił. „Wycena. Artykuł. Ty… ty nas zniszczyłeś”.