— Skoro masz niższą pensję, podzielmy jedzenie sprawiedliwie — zaproponował mi mąż, nie wiedząc jeszcze, czym to się dla niego skończy.

Anya obudziła się o szóstej trzydzieści, jak zwykle.

Igor jeszcze spał, rozciągnięty na trzy czwarte łóżka, jedna ręka zwisała prawie dotykając podłogi.

Ostrożnie wysunęła się spod kołdry, starając się go nie obudzić.

Jego budzik był ustawiony na ósma, a ona miała całą godzinę, żeby posprzątać mieszkanie, przygotować śniadanie i spakować mu lunch do pracy.

Wynajmowane mieszkanie na obrzeżach było małe — kawalerka w bloku z paneli, w którym skrzypiały podłogi, a grzejniki cieknące, ale to było ich pierwsze wspólne gniazdko.

Dwa miesiące temu wzięli ślub, a Anya nadal czuła cichą przyjemność z wypowiadania słowa „mąż”.

Mąż. Jej mąż. Brzmiało tak dorosło.

Podczas gdy kawa parzyła się w tygielku — Anya nie lubiła rozpuszczalnej, choć była tańsza — wytarła blat, powiesiła wczorajsze pranie na suszarce przy kaloryferze i postawiła czajnik.

Następnie szybko usmażyła jajecznicę, pokroiła pomidory i ogórki, wyjąła z lodówki twaróg i jogurt.

Igor, prawdę mówiąc, nie jadł za dużo jogurtu, mówił, że to „jedzenie dla kobiet”, ale Anya kupowała je dla siebie.

Generalnie starała się zdrowo odżywiać.

— Wstawaj, śpiochu — lekko potrząsnęła Igorem za ramię. — Już prawie ósma.

Mruknął coś niezrozumiałego i przewrócił się na drugi bok.

— Igor, wstawaj. Jedzenie ostygnie.

W końcu otworzył oczy, rozciągnął się i ziewnął tak, że trzasnęła mu szczęka.

— Która godzina?

— Za piętnaście ósma.

— Kurczę, Anya, mogłem jeszcze spać piętnaście minut.

— Śniadanie ostygnie. Chodź, szybciej.

Igor wstał, przemaszerował do łazienki.