— Skoro masz niższą pensję, podzielmy jedzenie sprawiedliwie — zaproponował mi mąż, nie wiedząc jeszcze, czym to się dla niego skończy.

Anya słyszała szum wody, szczotkowanie zębów, potem wyszedł, już w dżinsach i koszulce, włosy sterczały we wszystkie strony.

— Pachnie pysznie — rzucił na krzesło, sięgając po talerz.

— O, jajecznica. Brawo.

Anya usiadła naprzeciwko i nalała mu kawy.

Igor zajadał śniadanie dużymi porcjami, ona jadła twaróg powoli, popijając jogurtem.

— Słuchaj, te jogurty są drogie? — nagle zapytał Igor, kiwając na jej kubeczek.

— Normalnie. Czterdzieści rubli.

— Czterdzieści za kubek? — gwizdnął.

— Jeśli codziennie, wychodzi ponad tysiąc w miesiącu.

— No, nie kupuję ich codziennie — wzruszyła ramionami Anya. — Raz na dwa–trzy dni.

— I tak drogo. Mogłeś brać kefir, chyba tańszy.

— Igor, to moje jedzenie. Nie zmuszam cię do jedzenia jogurtów.

— Nie o to mi chodzi. Po prostu mówię, że można by było zaoszczędzić. Oszczędzamy przecież na mieszkanie.

Anya milczała. Tak, oszczędzali. Właściwie, to ona oszczędzała.

Igor zarabiał więcej — pracował w firmie IT jako programista, a ona była administratorką w małej klinice.

I dziwnym trafem, to jej pensja szła na jedzenie, czynsz, środki czystości i wszystkie drobne wydatki w gospodarstwie domowym.

Igor wpłacał swoją część czynszu i uważał, że jego obowiązki na tym się kończą.

— Dobra, muszę lecieć — dopił kawę i pocałował Anyę w głowę. — Wieczorem postaram się wrócić około siódmej.

Wyszedł, a mieszkanie natychmiast zrobiło się cichsze.

Anya posprzątała stół, umyła naczynia i przygotowała się do pracy.

Jej zmiana zaczynała się o dziewiątej.

Pierwszy miesiąc po ślubie żyli jak w bajce.

Igor wracał z pracy, wspólnie jedli kolację, oglądali seriale i omawiali plany.

Chcieli wiele — odkładać na wkład własny do kredytu hipotecznego, kupić normalne meble, wyjechać na wakacje.

Anya liczyła wszystko w głowie: jeśli odkładać co miesiąc, w rok mogli sięgnąć po kawalerkę w nowym budownictwie.

Ale od drugiego miesiąca coś zaczęło się zmieniać.

Najpierw Igor zaczął się spóźniać w pracy.

Raz, drugi, trzeci.

Potem powiedział, że koledzy zapraszają do baru i że wróci około dziesiątej.

Anya skinęła głową — oczywiście, nie ma problemu. Nie była tyranką.

Człowiek powinien mieć życie prywatne.

Ale „raz” stało się systemem.

Teraz Igor dwa–trzy razy w tygodniu chodził z kolegami do barów, wracał późno, czasem pod wpływem, padał na łóżko i natychmiast zasypiał.

W piątki lub soboty zawsze ogłaszał, że „chłopaki” idą na mecz, grill lub gdzieś indziej.

Anya zostawała w domu. Gotowała, sprzątała, prała, prasowała jego koszule.

W weekendy spotykała się z przyjaciółką w kawiarni na kilka godzin, ale starała się nie wydawać dużo.

Do skarbonki odkładała teraz mniej — reszta szła na bieżące wydatki.

Igor nie dokładał się do wspólnej skarbonki.