Śmiali się i zamknęli mnie w śmierdzącym pokoju w piwnicy w domu rodzinnym..

Kiedy przez całe życie byłeś dla rodziny na drugim planie, przestajesz oczekiwać życzliwości, szacunku, a nawet przyzwoitego łóżka do spania.

Mam na imię Adrien. Mam 32 lata i boleśnie przekonałem się, że rodzina nie zawsze oznacza wsparcie czy miłość. Czasami oznacza po prostu obowiązek. Jak obowiązek stawienia się na corocznym zjeździe rodzinnym, mimo że wiesz, że spędzisz weekend, gryząc się w język, uśmiechając się mimowolnie, i będąc traktowanym jak dziwny kuzyn, który jakimś cudem zabłądził z dworca autobusowego.

Dla kontekstu, moja rozbudowana rodzina jest skomplikowana. Mój tata był najmłodszy z czwórki rodzeństwa i zmarł, gdy miałem 16 lat. On i mama urodzili się dość późno, więc zawsze byłem najmłodszy z kuzynów o dobre 10 lat. Po śmierci taty mama nie mogła znieść częstego przebywania w jego rodzinie. Powoli zaczęła odchodzić od spotkań rodzinnych, ale ja wciąż wracałem z poczucia winy.

Na początku udawali, że to miłe, że nadal się pojawiam. Potem powoli przerodziło się to w przypadek charytatywny, dzieciak bez ojca, któremu mama uciekła. Mówili coś w stylu: „To miłe, że nadal przychodzisz, mimo że pewnie czujesz się tak nie na miejscu” albo: „Wiemy, że pewnie trudno ci się dołożyć, więc nie martw się o wydatki grupowe w tym roku”. Jakbym nie mogła sobie pozwolić na dzielenie się Airbnb jak wszyscy inni.

Przewińmy do dorosłości, a schemat się nie zmienił. Zbudowałem sobie dobre życie, założyłem małą firmę inwestycyjną w nieruchomości, podjąłem kilka mądrych decyzji i tak, ostatecznie całkiem nieźle sobie poradziłem. Ale nie dowiedziałbyś się tego, rozmawiając z moją rodziną. Nadal postrzegali mnie jako niezdarnego towarzysza, który przynosił na grilla nieodpowiednie frytki i nie rozumiał, na czym polega „prawdziwa praca”.