„Stać cię w ogóle na jedzenie?” – zadrwiła moja siostra. Wtedy kelner podszedł z uśmiechem. „Witamy ponownie, pani Daro. Czy chciałaby pani usiąść przy swoim stoliku?” Mój tata o mało nie wypluł wina…

Moja mama paradowała z nami, dziećmi, na zbiórkach funduszy. „Dzieci Mitchellów są skazane na sukces” – mawiała swoim przyjaciołom. „Heather już wybrała prawo na Yale. A Ethan jest tak obiecujący w matematyce. Będzie z niego świetny bankier inwestycyjny”. Kiedy goście zwracali się do mnie, jej uśmiech nabierał napięcia. „Dara ma kreatywne zapędy”.

Miała na myśli to, że byłam rozczarowaniem rodziny. Podczas gdy moje rodzeństwo odnosiło sukcesy, spędzałam godziny w domenie naszej gospodyni Eleny: w kuchni. Elena, serdeczna Greczynka, dostrzegała moją pasję. „Masz ręce do tej pracy”, mawiała. „Znasz się na jedzeniu w głębi duszy”.

W wieku szesnastu lat organizowałam podziemne przyjęcia. Kuchnia stała się moim sanktuarium.

„Gotowanie to zajęcie dla służby” – oznajmił mój ojciec, gdy wspomniałem o szkole kulinarnej. „Mitchellowie zatrudniają szefów kuchni, ale oni się nimi nie stają ”.

Aby ich udobruchać, pojechałem do Dartmouth, gdzie założyłem w swoim mieszkaniu sekretny klub kolacyjny, aby sfinansować weekendowe warsztaty z lokalnymi szefami kuchni. Moje podwójne życie trwało aż do studiów podyplomowych. Byłem na studiach MBA od sześciu miesięcy, co sprawiło, że poczułem się głęboko nieszczęśliwy, gdy na kampusie pojawił się szef kuchni Lauron Piros, francuski mistrz kulinarny z trzema gwiazdkami Michelin. Po spróbowaniu mojego jedzenia na przyjęciu, wziął mnie na bok.

„Kto cię nauczył robić takie redukcje?” – zapytał. „Sam się nauczyłem” – przyznałem. Podał mi swoją wizytówkę. „Marnujesz tu swój talent. Przyjedź do mojej kuchni w Nowym Jorku. Zrobię z ciebie mistrza”.

Ta noc zmieniła wszystko. Dwa tygodnie później stałem w salonie rodziców i tłumaczyłem, dlaczego rezygnuję ze studiów MBA. Cisza była ogłuszająca.

„To absolutnie niedopuszczalne” – powiedział w końcu mój ojciec. „Zainwestowaliśmy wszystko w twoją edukację!” „Wszystko” – odparłem – „oprócz szacunku dla tego, czego naprawdę chcę”. Twarz mojej matki stwardniała. „Jeśli będziesz się tym… hobby… zrobisz to bez naszego wsparcia, finansowego czy innego”. Heather, która wróciła ze studiów prawniczych, zaśmiała się zimno. „Zawsze buntowniczka. Zobaczymy, jak długo wytrzymasz gotując za najniższą krajową”.