Staruszkowi nie pozwolono wejść na pokład – sekundę później wszyscy wzdrygnęli się…

Starszemu mężczyźnie odmówiono wejścia na pokład – chwilę później wszyscy zamarli w niedowierzaniu…

Lot o świcie był zatłoczony, wszystkie miejsca zajęte. Wśród podróżnych stał mężczyzna po pięćdziesiątce, którego znoszony płaszcz, zniszczone buty i nieogolona twarz sprawiały, że wyglądał nie na miejscu. Pasażerowie wymieniali niespokojne spojrzenia, gdy pokazywał kartę pokładową, lekko dysząc, zanim cicho zajął miejsce przy oknie w rzędzie 17. Kobieta obok niego zmarszczyła nos i odwróciła się z pogardą. Stewardesa Emma ponownie sprawdziła jego bilet, a następnie odeszła, wciąż niepewna.

Kilka minut później ktoś poskarżył się na „zapach”. Ale samolot był pełny – nie było dokąd go przenieść. Mężczyzna, który przedstawił się jako Paul, pozostał nieruchomo, wpatrując się w poranne chmury, jakby świat za oknem krył odpowiedzi, których szukał.

Wtedy w przejściu rozległ się radosny, szyderczy głos.

„Paul? To naprawdę ty?”

To był Mark – były kolega z klasy, a teraz utalentowany prezes w drogim garniturze. Jego ton ociekał litością i wyższością. „Nigdy nie myślałem, że zobaczę cię w takim stanie, stary przyjacielu”.

Paul uśmiechnął się blado, poprawiając porysowane okulary do czytania. „To długa historia, Mark. Może kiedyś ci ją opowiem” – powiedział cicho, choć drżące dłonie zdradzały lata trudów.

Chwilę później turbulencje wstrząsnęły kabiną. Samolot zatrząsł się; pasażerowie z zapartym tchem jęknęli. Kontrolki pasów bezpieczeństwa zamrugały, a głos Emmy zadrżał w interkomie: „Proszę pozostać na miejscach – to wkrótce minie”. Ale nie minęło. Gwałtowne szarpnięcie rozrzuciło kilka drinków. Ktoś krzyknął. Panika rozprzestrzeniła się lotem błyskawicy.