Syn błaga, żebym sprzedała mieszkanie. A ja boję się zostać z niczym

– A ja? – zapytałam cicho. – Gdzie ja wtedy będę?

Popatrzył na mnie zdziwiony, jakby to było oczywiste:

– No jak to gdzie? Z nami. Przecież to twoja rodzina.

Rodzina. Słowo, które zawsze kojarzyło mi się z ciepłem, nagle zabrzmiało jak zobowiązanie bez granic.

– Synku, to jest moje mieszkanie. Mój dom od czterdziestu lat. – Głos uwiązł mi w gardle. – Ja się boję wszystkiego zostawić. Boję się, że zostanę bez niczego, zauważasz?

Przewrócił oczami.

– Mamo, nikt cię nie zostawi. Nie dramatyzuj. To najlepsze rozwiązanie dla nas wszystkich.

“Dla nas wszystkich” – w jego ustach oznaczało “dla nich”.

Ja byłam dodatkiem.

Siedziałam tam, patrząc na jego twarz tak podobną do twarzy mojego zmarłego męża, i po raz pierwszy pomyślałam, że mój syn nie widzi we mnie matki. Widzi… zasób. Klucz do większego mieszkania.

I to bolało najbardziej. Trzeciego dnia syn przyszedł wieczorem, już bez żony, jakby chciał ze mną porozmawiać po cichu, bez świadków. Usiadł w fotelu naprzeciwko mnie, nerwowo splatając dłonie. Przez chwilę milczał, jakby szukał słów, które mnie przekonają, ale nie zranią.

– Mamo, ja… wiem, że to dla ciebie trudne – zaczął miękko. – Ale ja naprawdę nie widzę innego wyjścia. Mamy dziecko. Już nie chodzi tylko o nas dwoje. Chcę mu dać normalny dom.

Normalny dom. To słowo zabolało. Czy moja kawalerka, w której wychowałam jego, była nienormalna? Czy nasze życie tutaj było wstydem, który teraz chce przykryć nowymi meblami i dodatkowymi metrami?

– A jeśli stracisz pracę? – zapytałam cicho. – Jeśli wpadniecie w długi? Co wtedy? Gdzie ja pójdę, gdy okaże się, że nie macie z czego spłacić rat?

Przełknął ślinę. Nie potrafił odpowiedzieć.