Sześć lat temu moja siostra ukradła mojego narzeczonego-milionera – mężczyznę, którego miałam poślubić. Teraz, na pogrzebie mojej matki, weszła z nim, pokazując pierścionek z diamentem i powiedziała: „Biedna siostra, wciąż singielka w wieku 38 lat… Mam męża, pieniądze i rezydencję”. Uśmiechnęłam się, odwróciłam do niej i zapytałam: „Poznałaś mojego męża?”. Kiedy oddzwoniłam, uśmiech zniknął z jej twarzy – bo tak naprawdę mój mąż…

Sześć lat temu moja siostra ukradła mi narzeczonego-milionera – mężczyznę, którego miałam poślubić.

Teraz, na pogrzebie naszej matki, weszła z nim, błyskając diamentowym pierścionkiem, przechyliła głowę tak, aby światło padało na nią odpowiednio, i powiedziała: „Biedaku, wciąż sam”.

W wieku trzydziestu ośmiu lat miałam mężczyznę, pieniądze i rezydencję.

Uśmiechnęłam się, odwróciłam się do niej i powiedziałam: „Poznałaś już mojego męża?”

Kiedy go zawołałam i pojawił się w zasięgu wzroku, jej twarz zbladła. Bo mężczyzna, dla którego mnie zdradziła – ten, który jej zdaniem dowiódł, że „wygrała” – wpatrywał się w mojego męża, jakby zobaczył ducha.

Ale wybiegam trochę w przyszłość.

Nazywam się Rebecca Wilson i mając trzydzieści osiem lat, stałam w pokoju odwiedzin rodzinnych w domu pogrzebowym, po raz setny wygładzając przód swojej czarnej sukienki i z przerażeniem wyczekując chwili przybycia mojej młodszej siostry, Stephanie.

Minęło sześć lat, odkąd ukradła Nathana – mojego narzeczonego-milionera, mężczyznę, z którym planowałam spędzić życie. Od tamtej pory nie widziałam żadnego z nich. Żyliśmy zupełnie osobno, w oddzielnych miastach, połączeni jedynie tym, jak ich zdrada wciąż drapała stare blizny.

W pokoju unosił się delikatny zapach lilii i pasty do mebli. Zdjęcie mojej mamy stało na sztaludze z przodu – Eleanor Wilson w wieku sześćdziesięciu lat, uśmiechająca się w sposób, który sprawiał, że jej oczy marszczyły się w kącikach. Trumna była zamknięta. Rak trzustki odebrał jej zbyt wiele, by można było ją oglądać na zewnątrz. Wziąłem kolejny oddech, który nie wydawał się sięgać do końca, i jeszcze raz rozejrzałem się po drzwiach.

Ani śladu Stephanie. Ani śladu Nathana.