Teściowa nagle dała mi 20 lakhów i powiedziała, żebym wyjechał za granicę, żeby się zrelaksować. Tego dnia, kiedy wyjechałem na lotnisko,

W uszach mi dzwoniło. Całe te „wakacje” były podstępem: żeby mnie wyrzucić i sprowadzić inną kobietę. Te 20 lakh rupii to nie hojność, a pieniądze na milczenie.

Tej nocy nie wróciłam do domu. Zamiast tego wynajęłam skromny pokój w Karol Bagh i przewracałam się z bólu przez całą noc. Ale rano postanowiłam: cisza tylko mnie uwięzi na zawsze.

Spotkałam prawnika w Saket – Arjuna Malhotrę – który spokojnie wyjaśnił mi procedurę podziału majątku i poradził zebrać dowody. Zadzwoniłam do znajomego, żeby pomógł mi je udokumentować. Wszystko musiało być transparentne.

Dwa tygodnie później, kiedy nadal zakładali, że jestem w Europie, weszłam do salonu z Arjunem i aktami sprawy. Wszyscy troje zamarli. Hitesh się zająknął, Sarla wyglądała na zaskoczoną, a Riya odwróciła twarz.

Położyłam papiery rozwodowe na stole. „Dziękuję za 20 lakh rupii” – powiedziałam chłodno. „Wykorzystam je na rozpoczęcie swobodniejszego i lżejszego życia. Od dziś zrywam wszelkie więzi z tą rodziną”. I odeszłam – już nie jako outsiderka, ale jako kobieta odzyskująca swoją władzę.

„Status quo”
Chociaż opuściłam ten dom z determinacją, czułam ciężar w sercu. 20 lakh rupii leżało nietknięte na osobnym koncie, które Arjun zasugerował mi otworzyć, ostatecznie zrywając stare więzy.

W Karol Bagh wynajęłam maleńki pokój na ostatnim piętrze z widokiem na tętniącą życiem ulicę pełną skuterów, straganów z herbatą i smażonych parath. W nocy trąbienie cichło, ale spałam smacznie – nie w ciszy, lecz w spokoju.

Arjun zaczął pracować nad rozwiązaniem „status quo”: zapobiegającym przeniesieniu majątku lub aktywów do czasu sfinalizowania rozwodu. Po raz pierwszy poczułam poczucie długoterminowej ochrony.

Aby się uleczyć, przekształciłam swój mały pokój w kącik piekarniczy. Z używanym piekarnikiem i krótkim kursem pieczenia otworzyłam „Kup N – Świeże Wypieki i Herbatę”. Moje ciasta były skromne, ale każda sprzedaż przynosiła mi ogromną ulgę.

Pewnego ranka stanęłam przed Hiteshem i Sarlą w sądzie rodzinnym Saket. Kiedy sędzia wstrzymał wszystkie transakcje nieruchomościami, Hitesh zacisnęła szczękę, a twarz Sarli zapłonęła gniewem. Na zewnątrz syknęła:

„Jesteś okrutna. Chciałam tylko, żeby Hitesh był szczęśliwy. Powinnaś była po prostu odejść”.

Spojrzałam na nią uważnie. „Też musiałam odetchnąć. Dusiłaś mnie przez pięć lat”.