To, co mi zrobiłeś, jest niewiarygodne. Zasługujesz na psychiatrę czy więzienie?

Po długim dniu pracy, spacerując po mieście, zobaczyłem ją: młodą kobietę, nie starszą niż 21 lat, brudną, zmęczoną, wyczerpaną życiem. Siedziała na tekturowym pudle przed zamkniętym sklepem. Jej oczy były puste.

Kucnąłem obok niej i zapytałem:
„Dziewczyno, masz rodzinę?”

Pokręciła głową.
„Dorastałam w domu. Bez rodziców. Bez domu. Uciekłam z instytucji. Nikt się mną nie opiekował”.

Serce mi pękło.

Zabrałem ją do domu.
Dałem jej jedzenie. Gorący prysznic. Nowe ubrania.
Powoli przemieniała się w piękną młodą kobietę – nie tylko na zewnątrz, ale i wewnątrz.

Kilka dni później mój syn wrócił z pracy.
Zobaczył ją w salonie i stanął tam, zamarł.
Kiedy wszedł do kuchni, wyszeptał:
„Kim ona jest? Nigdy nie widziałem tak pięknej kobiety”.

Zaśmiałam się i powiedziałam:
„Uważaj ją za siostrę”.

Ale widziałam to w jego oczach.
Nie chciał jej za siostrę.
Zakochał się.

Kilka miesięcy później pobrali się. Kilka miesięcy później pobrali się.

Żyliśmy szczęśliwie razem przez dwa lata.
Dopóki nie zachorowałam.
Moja energia zniknęła. Moje ciało osłabło. Żaden lekarz nie potrafił tego wyjaśnić.

Aż pewnej nocy…
Mój syn wszedł do kuchni, kiedy odpoczywałam.
Widział, jak jego żona wsypała mi coś do zupy.
Biały proszek.

„Co to jest?!” krzyknął.
Trzęsła się.
„Lek…”