— Twój jubileusz jest odwołany, Ludmiło Iwanowna. Zamiast tortu — torba z rzeczami twojego syneczka, i oboje wynoście się z mojego mieszkania.

Krystyna otworzyła oczy i od razu zrozumiała, że to będzie najgorszy dzień od ostatniego półrocza.

Nie dlatego, że za oknem lał deszcz, ani dlatego, że w lodówce znowu skończyło się mleko, lecz dlatego, że dziś Ludmiła Iwanowna postanowiła przypomnieć o swoim istnieniu.

Telefon zadzwonił punktualnie o siódmej rano — o tej porze nawet sąsiedzi z dołu nie zdążyli jeszcze włączyć swojej piekielnej symfonii wiertarek.

— Halo, Krystynko, — głos teściowej brzmiał tak, jakby już od trzech godzin wypiła kawę, wzięła zimny prysznic i była gotowa podbijać świat. — Nie zapomniałaś, że za tydzień mam jubileusz?

Krystyna przymknęła oczy i w myślach policzyła do dziesięciu. Nie zapomniała.

Po prostu miała nadzieję, że Ludmiła Iwanowna zapomni. Albo chociaż udawać będzie, że zapomniała. Ale nie, oczywiście że nie.

— Nie, nie zapomniałam, — skłamała Krystyna, próbując dodać głosowi choć odrobinę energii.

Głowa dudniła jej jak po winie, choć nie piła już od miesiąca.

Skutki chemioterapii nadal dawały o sobie znać — lekarze mówili, że to tymczasowe, ale to „tymczasowe” ciągnęło się już trzeci miesiąc, a każdy dzień zaczynał się od uczucia, że ktoś delikatnie, lecz uparcie ściska jej czaszkę w imadle.

— Świetnie! — zawołała radośnie Ludmiła Iwanowna. — To dziś wszystko omówimy. Przyjedź do mnie koło trzeciej, przygotuję listę.

— Jaką listę? — Krystyna uniosła się na łokciu i natychmiast tego pożałowała — pokój zakręcił się jak karuzela.

— No, zakupów oczywiście! Na dwadzieścia osób co najmniej.
I nie zapomnij o alkoholu, Maksimka powiedział, że jego koledzy bez wódki nie przyjdą.