Upokorzyła mnie podczas prezentacji za milion dolarów – a potem klientka potajemnie napisała mi SMS-a: „Wyjdź na zewnątrz. Twój menedżer zaraz dostanie niespodziankę”.

W połowie mojej prezentacji moja menedżerka uderzyła dłonią w stół i powiedziała: „To katastrofa. Proszę usiąść, zanim nas jeszcze bardziej zawstydzi”.

Ludzie z zapartym tchem. Niektórzy nawet szeptali. Twarz mi płonęła, ale powoli pakowałem notatki. Myślała, że ​​mnie zmiażdżyła. Nie miała pojęcia, że ​​klientka właśnie napisała: „Wyjdź na zewnątrz. Twój menedżer zaraz dostanie niespodziankę”.

Dźwięk dłoni Aurory uderzającej o stół był tak głośny, że prawdopodobnie usłyszeli go ludzie na korytarzu. W sali konferencyjnej zapadła głucha cisza.

„To katastrofa”.

Stałem z przodu sali w połowie zdania, wyjaśniając wzorce klastrowania demograficznego klientowi Meridian Group i połowie zespołu kierowniczego Silverton Analytics. Mój slajd z PowerPointa świecił na ekranie za mną. Jedenaście tygodni badań przekuło się w wykresy, algorytmy i wnioski, które mogłyby zapewnić kontrakt wart czternaście milionów dolarów.

Wtedy wstała Aurora Winters.

„Usiądź, zanim nas jeszcze bardziej zawstydzisz.”

Głos mojego menedżera przeszył salę z chirurgiczną precyzją. Czternaście osób wstrzymało oddech. Wiceprezes ds. operacyjnych odwrócił wzrok, jakby nie mógł znieść tego widoku. Marcus Brennan z księgowości pochylił się do sąsiada i wyszeptał coś, co sprawiło, że obaj się skrzywili.

To się nie działo. To nie mogło się dziać.