W dniu mojego ślubu moja siostra zorganizowała niespodziankę urodzinową dla swojego chłopaka. Moi rodzice wybrali balony i tort zamiast prowadzić mnie do ołtarza. Zanim zorientowali się, że cały majątek mojej ciotki jest na mnie, było już za późno.

Nigdy nie zapomnę chwili, gdy zdałem sobie sprawę, że moi rodzice nie przyjdą na mój ślub.

Stałem z tyłu kościoła, serce waliło mi jak młotem, a w piersi bulgotało mi podniecenie. W powietrzu rozbrzmiewała łagodna muzyka i ciche pogawędki gości zajmujących miejsca. Co chwila zerkałem w stronę wielkich drewnianych drzwi, czekając, z nadzieją, że zobaczę wchodzących rodziców.

Nigdy tego nie zrobili.

Ceremonia miała się zaraz zacząć. Poczułam gulę w gardle. Obiecali, że będą. Planowaliśmy ten dzień od roku. Wysłałam zaproszenia miesiące temu, upewniając się, że wszyscy mieli dużo czasu, zwłaszcza moi rodzice. Mieli siedzieć w pierwszym rzędzie, patrząc, jak ich najstarsza córka wychodzi za mąż za miłość swojego życia, Jake’a.

Zamiast tego po prostu zaginęli w akcji i nie ma na to żadnego wytłumaczenia.

Próbowałam otrząsnąć się z narastającego niepokoju. Może utknęli w korku. Może coś im wypadło w ostatniej chwili. Trzymałam się każdej możliwej wymówki, byle tylko sprawić, by to wszystko nie przypominało porzucenia, a raczej złego wyczucia czasu.

Właśnie miałam wejść na scenę, gdy w mojej torebce zawibrował telefon.

To była wiadomość od mojej mamy.

„Bardzo nam przykro, kochanie. Amanda naprawdę nas dziś potrzebuje. Do zobaczenia po imprezie”.

Wpatrywałam się w ekran oszołomiona, próbując zrozumieć, co właśnie przeczytałam. Przyjęcie-niespodzianka dla Amandy. Moja siostra zaplanowała w ostatniej chwili przyjęcie urodzinowe-niespodziankę dla swojego chłopaka, a moi rodzice wybrali to zamiast mojego ślubu.

To było jak policzek.