W dniu, w którym urodziłam nasze dziecko, on był z nią w hotelu. Pokazała mi rachunek i zdjęcie. Z datą i godziną. Dokładnie wtedy, gdy trzymałam jego córkę na rękach

W dniu, w którym urodziłam nasze dziecko, on był z nią w hotelu. Pokazała mi rachunek i zdjęcie. Z datą, godziną, nazwą miejsca. Dokładnie wtedy, gdy trzymałam jego córkę na rękach. Gdy on pisał mi, że “już jedzie”, że “stoi w korku”, że “zaraz będzie przy nas”.

Myślałam, że to żart. Że ktoś chce mnie zranić, że ktoś pomylił fakty. Ale zdjęcie nie kłamało. Na nim był on – mój mąż. Mężczyzna, który godzinę wcześniej wysłał mi wiadomość z serduszkiem i słowem “kocham”.

Nie pamiętam, jak długo siedziałam z telefonem w ręku. W szpitalnej sali pachniało mlekiem i środkami dezynfekującymi. W rogu spała moja córka, maleńka, bezbronna, spokojna. A ja czułam, że cały świat właśnie się rozpadł – cicho, bez krzyku, tylko we mnie.

Długo nie potrafiłam uwierzyć. Odrzucałam to. Przecież nie mógł. Nie wtedy. Nie w taki dzień. Myślałam, że ktoś go zmusił, że coś się stało. Ale prawda była prostsza. I bardziej bolesna.

Jeszcze tego samego wieczoru napisała do mnie ta kobieta. “Nie chciałam ci tego mówić, ale musisz znać prawdę. On był ze mną już wcześniej. I wtedy też.”

Nie wiem, co bardziej mnie bolało – zdrada, czy świadomość, że w chwili, gdy rodziło się nowe życie, coś innego w nas właśnie umierało. I wtedy postanowiłam, że chcę się dowiedzieć wszystkiego. Choćby miało mnie to zniszczyć.

Nie powiedziałam nic. Stałam w progu, ze zdjęciem w ręku, z cichym płaczem dziecka w tle, i tylko patrzyłam na znajomą sylwetkę mężczyzny, który jeszcze kilka godzin wcześniej trzymał mnie za rękę na porodówce. A teraz – na ekranie telefonu – uśmiechał się do kobiety w czerwonej sukience. Data, godzina, lokalizacja. Hotel w centrum miasta. Dokładnie wtedy, gdy nasze dziecko przychodziło na świat.