W każdą niedzielę moja teściowa opróżniała naszą lodówkę. Kiedy narzekałam, mąż nazwał mnie egoistką. Zostawiłam więc w środku „prezent”, a kiedy teściowa go otworzyła, krzyknęła i zemdlała, podczas gdy mój mąż upadł na kolana, błagając o wybaczenie.

Byliśmy małżeństwem od prawie dwóch lat i mieszkaliśmy w małym wynajętym mieszkaniu blisko firmy, w której oboje pracowaliśmy.

Nie byliśmy bogaci, ale udało nam się opłacić czynsz, pokryć koszty utrzymania i jeszcze trochę zaoszczędzić na przyszłość.

Moja teściowa mieszkała na wsi, jakieś 40 kilometrów stąd. Na początku była miła i troskliwa. Ale odkąd się usamodzielniliśmy, zaczęła nas odwiedzać co tydzień. Początkowo twierdziła, że ​​chce tylko „zobaczyć dzieci”, ale stopniowo przerodziło się to w nawyk, a w końcu w moje ciche cierpienie.

W każdą sobotę chodziłam na targ, żeby kupić jedzenie na cały tydzień, takie jak mięso, ryby, warzywa, mleko i owoce. Starannie układałam wszystko w lodówce, kalkulując każdy posiłek, ponieważ nasz budżet był napięty. Jednak w każdą niedzielę rano po wizycie teściowej lodówka była prawie pusta.

Za każdym razem, gdy przyjeżdżała, otwierała lodówkę i szafki, brała trochę mięsa i warzyw i uśmiechała się:

„Nie mamy wiele na wsi, więc zabiorę to ze sobą. Żyje wam się teraz dobrze – nie będziecie za nimi tęsknić”.

Nie odpowiedziałem, tylko powstrzymywałem się od lekkiego uśmiechu. Ale co tydzień historia się powtarzała: całe jedzenie znikało, a w połowie tygodnia zostawałem przy makaronie instant.

Pewnego dnia delikatnie powiedziałam mężowi: